Opis
Bazylika Incoronata Madre del Buon Consiglio to wielki kościół z XX wieku na Capodimonte w Neapolu, zbudowany na wzór bazyliki świętego Piotra w Rzymie: ta sama kopuła, ta sama fasada, to samo wnętrze. Neapolitańczycy nazywają ją „małym świętym Piotrem”, a widać ją z daleka, nad katakumbami świętego Januarego.
Na placu przed wejściem jest już co oglądać: wielka głowa świętego Januarego autorstwa Lella Esposita, wysoka na ponad cztery metry, wyznacza monumentalne wejście do katakumb. Obok, po prawej, fontannę Księżnej kazała wznieść Helena Orleańska, księżna Aosty.
W środku bazylika ma rozmach rzymskiej świątyni. Na XVIII-wiecznym ołtarzu głównym stoi osiem posągów Apostołów: sześć wyszło spod ręki Michelangela Naccheriniego, pozostałe dwa Pietra Berniniego i Francesca Cassano, a wszystkie pochodzą ze zburzonego kościoła San Giovanni dei Fiorentini.
Także wiele obrazów pochodzi ze zniszczonych lub grożących zawaleniem kościołów. Na wewnętrznej ścianie fasady wisi Ukoronowanie Marii Giovanniego Battisty Beinaschiego, z Narodzeniem Giovanniego Balducciego po lewej i Złożeniem do grobu Marca Pina po prawej.
W kaplicach znajdują się Śmierć świętego Józefa Francesca Solimeny, święty Antoni Carla Sellitta i Madonna w otoczeniu apostołów Fabrizia Santafedego. W kaplicy Piety spoczywają Helena i Anna Orleańskie, księżne Aosty, a w innych kaplicach kardynałowie Ascalesi, Ursi i Giordano.
Kościół zawdzięczamy kobiecie, Marii di Gesù Landi, urodzonej w Neapolu w 1861 roku. W 1884 roku kazała namalować wizerunek Matki Dobrej Rady. Według legendy, gdy pokazała go ludowi, epidemia cholery ustała w jednej chwili.
W 1906 roku, gdy miasto pokrył popiół z Wezuwiusza, wystawiła obraz na balkonie i promień słońca go oświetlił: kilka dni później erupcja dobiegła końca.
W 1912 roku papież Pius X ukoronował wizerunek, a świątynia powstała tam, gdzie, jak mówiła, prosiła o to Maryja: na masywie tufu, w którym wieki wcześniej wykuto katakumby świętego Januarego. Tytuł „Królowej Kościoła Katolickiego” miała jej podsunąć Maryja w 1910 roku.
Prace, według projektu Vincenza Veccii, trwały czterdzieści lat, od 1920 do 1960 roku. Wizerunek wniesiono do środka w 1938 roku, gdy bazylika jeszcze się budowała, a w 1980 roku Jan Paweł II podniósł ją do rangi bazyliki mniejszej. Do budowy użyto też marmurowych kolumn z portyku starego Dworca Centralnego.
Koniecznie zobacz
• Kopułę i fasadę wzorowane na świętym Piotrze.
• Posągi Apostołów na ołtarzu głównym.
• Głowę świętego Januarego na placu.
• Śmierć świętego Józefa Solimeny.
Czy wiesz, że…?
• Podczas trzęsienia ziemi w 1980 roku posąg Madonny na fasadzie pękł, a głowa spadła na schody, nikogo nie raniąc: tablica przy wejściu upamiętnia to zdarzenie.
• W bazylice są organy Tamburiniego z 1964 roku i barokowe organy z 1769 roku.
Na placu przed wejściem jest już co oglądać: wielka głowa świętego Januarego autorstwa Lella Esposita, wysoka na ponad cztery metry, wyznacza monumentalne wejście do katakumb. Obok, po prawej, fontannę Księżnej kazała wznieść Helena Orleańska, księżna Aosty.
W środku bazylika ma rozmach rzymskiej świątyni. Na XVIII-wiecznym ołtarzu głównym stoi osiem posągów Apostołów: sześć wyszło spod ręki Michelangela Naccheriniego, pozostałe dwa Pietra Berniniego i Francesca Cassano, a wszystkie pochodzą ze zburzonego kościoła San Giovanni dei Fiorentini.
Także wiele obrazów pochodzi ze zniszczonych lub grożących zawaleniem kościołów. Na wewnętrznej ścianie fasady wisi Ukoronowanie Marii Giovanniego Battisty Beinaschiego, z Narodzeniem Giovanniego Balducciego po lewej i Złożeniem do grobu Marca Pina po prawej.
W kaplicach znajdują się Śmierć świętego Józefa Francesca Solimeny, święty Antoni Carla Sellitta i Madonna w otoczeniu apostołów Fabrizia Santafedego. W kaplicy Piety spoczywają Helena i Anna Orleańskie, księżne Aosty, a w innych kaplicach kardynałowie Ascalesi, Ursi i Giordano.
Kościół zawdzięczamy kobiecie, Marii di Gesù Landi, urodzonej w Neapolu w 1861 roku. W 1884 roku kazała namalować wizerunek Matki Dobrej Rady. Według legendy, gdy pokazała go ludowi, epidemia cholery ustała w jednej chwili.
W 1906 roku, gdy miasto pokrył popiół z Wezuwiusza, wystawiła obraz na balkonie i promień słońca go oświetlił: kilka dni później erupcja dobiegła końca.
W 1912 roku papież Pius X ukoronował wizerunek, a świątynia powstała tam, gdzie, jak mówiła, prosiła o to Maryja: na masywie tufu, w którym wieki wcześniej wykuto katakumby świętego Januarego. Tytuł „Królowej Kościoła Katolickiego” miała jej podsunąć Maryja w 1910 roku.
Prace, według projektu Vincenza Veccii, trwały czterdzieści lat, od 1920 do 1960 roku. Wizerunek wniesiono do środka w 1938 roku, gdy bazylika jeszcze się budowała, a w 1980 roku Jan Paweł II podniósł ją do rangi bazyliki mniejszej. Do budowy użyto też marmurowych kolumn z portyku starego Dworca Centralnego.
Koniecznie zobacz
• Kopułę i fasadę wzorowane na świętym Piotrze.
• Posągi Apostołów na ołtarzu głównym.
• Głowę świętego Januarego na placu.
• Śmierć świętego Józefa Solimeny.
Czy wiesz, że…?
• Podczas trzęsienia ziemi w 1980 roku posąg Madonny na fasadzie pękł, a głowa spadła na schody, nikogo nie raniąc: tablica przy wejściu upamiętnia to zdarzenie.
• W bazylice są organy Tamburiniego z 1964 roku i barokowe organy z 1769 roku.