Opis
Bazylika San Domenico Maggiore stoi na placu o tej samej nazwie, w sercu dolnego decumanusa w Neapolu. Gotycka, ogromna i pełna kaplic szlacheckich, była macierzystym domem dominikanów w Królestwie Neapolu i kościołem szlachty aragońskiej.
Wnętrze ma trzy nawy i mierzy 76 metrów długości. Złocony strop kasetonowy jest barokowy, z 1670 roku, a posadzkę odnowił w 1732 roku Domenico Antonio Vaccaro. Kaplic jest dwadzieścia siedem, z ołtarzami i grobowcami od XIV do XVI wieku.
Koniecznie zobacz celę św. Tomasza z Akwinu w klasztorze: dwa małe pomieszczenia, w których święty mieszkał i studiował w latach 1272–1273. Nad ołtarzem wisi malowany krucyfiks z XIII wieku, który według tradycji miał do niego przemówić.
W zakrystii, na wysokim balkonie, spoczywa 45 skrzyń z zabalsamowanymi szczątkami szlachciców, prawie wszystkich aragońskich. Wśród nich są królowie Ferrante I i Ferrante II.
Klasztor ma także salę kapitulną ze stiukami z kręgu Fanzago i mały krużganek posągów. W dawnej sali studiów wyryty napis przypomina o wynagrodzeniu świętego: jedna uncja złota miesięcznie.
Ufundował go Karol II Andegaweński, w wyniku ślubu złożonego Marii Magdalenie w czasie niewoli po nieszporach sycylijskich. Kamień węgielny położono w 1283 roku, a prace trwały do 1324.
Nauczał tu Tomasz z Akwinu, a w tej szkole uczyli się Giordano Bruno i Tommaso Campanella, dwaj myśliciele, którzy mieli z Kościołem sporo kłopotów. W 1536 roku w świątyni powitano Karola V.
Na pierwszym piętrze klasztoru są dwa refektarze z lat 1668–1672, z Ostatnią Wieczerzą przypisywaną Vaccaro, oraz historyczna biblioteka, uważana od XV wieku za jedną z najważniejszych w Neapolu. Obok celi przechowuje się relikwię: kość ramienną świętego, podarowaną przez dominikanów z Tuluzy, gdzie Tomasz jest pochowany.
Przez wieki kompleks służył też mniej szlachetnym celom. Za Murata, w latach 1806–1815, przeznaczono go na roboty publiczne, a w latach 1865–1885, po kasacie zakonów, był salą gimnastyczną, szkołą, przytułkiem dla żebraków, a nawet sądem.
W 1921 roku papież Benedykt XV podniósł go do rangi bazyliki mniejszej. Bombardowania w 1943 roku go uszkodziły, a renowacja z 1953 roku odsłoniła freski Cavalliniego.
Wnętrze ma trzy nawy i mierzy 76 metrów długości. Złocony strop kasetonowy jest barokowy, z 1670 roku, a posadzkę odnowił w 1732 roku Domenico Antonio Vaccaro. Kaplic jest dwadzieścia siedem, z ołtarzami i grobowcami od XIV do XVI wieku.
Koniecznie zobacz celę św. Tomasza z Akwinu w klasztorze: dwa małe pomieszczenia, w których święty mieszkał i studiował w latach 1272–1273. Nad ołtarzem wisi malowany krucyfiks z XIII wieku, który według tradycji miał do niego przemówić.
W zakrystii, na wysokim balkonie, spoczywa 45 skrzyń z zabalsamowanymi szczątkami szlachciców, prawie wszystkich aragońskich. Wśród nich są królowie Ferrante I i Ferrante II.
Klasztor ma także salę kapitulną ze stiukami z kręgu Fanzago i mały krużganek posągów. W dawnej sali studiów wyryty napis przypomina o wynagrodzeniu świętego: jedna uncja złota miesięcznie.
Ufundował go Karol II Andegaweński, w wyniku ślubu złożonego Marii Magdalenie w czasie niewoli po nieszporach sycylijskich. Kamień węgielny położono w 1283 roku, a prace trwały do 1324.
Nauczał tu Tomasz z Akwinu, a w tej szkole uczyli się Giordano Bruno i Tommaso Campanella, dwaj myśliciele, którzy mieli z Kościołem sporo kłopotów. W 1536 roku w świątyni powitano Karola V.
Na pierwszym piętrze klasztoru są dwa refektarze z lat 1668–1672, z Ostatnią Wieczerzą przypisywaną Vaccaro, oraz historyczna biblioteka, uważana od XV wieku za jedną z najważniejszych w Neapolu. Obok celi przechowuje się relikwię: kość ramienną świętego, podarowaną przez dominikanów z Tuluzy, gdzie Tomasz jest pochowany.
Przez wieki kompleks służył też mniej szlachetnym celom. Za Murata, w latach 1806–1815, przeznaczono go na roboty publiczne, a w latach 1865–1885, po kasacie zakonów, był salą gimnastyczną, szkołą, przytułkiem dla żebraków, a nawet sądem.
W 1921 roku papież Benedykt XV podniósł go do rangi bazyliki mniejszej. Bombardowania w 1943 roku go uszkodziły, a renowacja z 1953 roku odsłoniła freski Cavalliniego.