Opis
Bazylika San Paolo Maggiore to wielki barokowy kościół przy piazza San Gaetano, w starym centrum Neapolu. Rozpoznasz ją od razu: na fasadzie wciąż stoją dwie korynckie kolumny rzymskiej świątyni, na której ją zbudowano.
Kolumny świątyni Dioskurów, z I wieku n.e., mają około jedenastu metrów wysokości i nadal podtrzymują swój architraw. Obok, w dwóch niszach, stoją posągi świętych Piotra i Pawła. Do wejścia prowadzą podwójne schody.
W środku znajduje się kościół na planie krzyża łacińskiego, o trzech nawach. Posadzka i okładziny nawy zostały wykonane z marmurów zawalonej świątyni, przerobionych przez Domenica Antonia Vaccara od 1712 roku. Na sklepieniu zachowały się freski Massima Stanzionego, które przetrwały bombardowania z 1943 roku.
Koniecznie zobacz zakrystię Solimeny, za apsydą: siedemnastowieczne wyposażenie i ściany pokryte aniołami, alegoriami i cnotami, z Upadkiem św. Pawła i Upadkiem Szymona Maga, wszystko sygnowane przez malarza.
Warto też obejrzeć kaplicę Firrao, po lewej stronie apsydy, wyłożoną wielobarwnymi marmurami i wciąż w pierwotnym kształcie, oraz posąg Anioła Stróża Vaccara w nawie. Pod schodami schodzi się do pozostałości świątyni, odkrytych na nowo w 1962 roku.
Front świątyni, sześć kolumn i rzeźbiony tympanon, stał nietknięty przez szesnaście wieków. W 1671 roku Dionisio Lazzari połączył go z kościołem murowanym sklepieniem i prawdopodobnie zbytnio go obciążył: w 1688 roku trzęsienie ziemi go zburzyło.
Pierwszy kościół w tym miejscu, za świątynią, powstał między VIII a IX wiekiem na pamiątkę zwycięstwa Neapolitańczyków nad Saracenami. W 1538 roku przejęli go Gaetano Thiene i jego teatyni, którzy odbudowali go z rozmachem.
W kaplicy po prawej stronie apsydy, w skrzyni z pozłacanego mosiądzu, spoczywa święty Andrzej Avellino, który zmarł tu w 1608 roku. W 1585 roku, podczas zamieszek po zlinczowaniu przywódcy ludu Starace, został mediatorem i otworzył dla ubogich zasoby swojego zakonu.
Kolumny świątyni Dioskurów, z I wieku n.e., mają około jedenastu metrów wysokości i nadal podtrzymują swój architraw. Obok, w dwóch niszach, stoją posągi świętych Piotra i Pawła. Do wejścia prowadzą podwójne schody.
W środku znajduje się kościół na planie krzyża łacińskiego, o trzech nawach. Posadzka i okładziny nawy zostały wykonane z marmurów zawalonej świątyni, przerobionych przez Domenica Antonia Vaccara od 1712 roku. Na sklepieniu zachowały się freski Massima Stanzionego, które przetrwały bombardowania z 1943 roku.
Koniecznie zobacz zakrystię Solimeny, za apsydą: siedemnastowieczne wyposażenie i ściany pokryte aniołami, alegoriami i cnotami, z Upadkiem św. Pawła i Upadkiem Szymona Maga, wszystko sygnowane przez malarza.
Warto też obejrzeć kaplicę Firrao, po lewej stronie apsydy, wyłożoną wielobarwnymi marmurami i wciąż w pierwotnym kształcie, oraz posąg Anioła Stróża Vaccara w nawie. Pod schodami schodzi się do pozostałości świątyni, odkrytych na nowo w 1962 roku.
Front świątyni, sześć kolumn i rzeźbiony tympanon, stał nietknięty przez szesnaście wieków. W 1671 roku Dionisio Lazzari połączył go z kościołem murowanym sklepieniem i prawdopodobnie zbytnio go obciążył: w 1688 roku trzęsienie ziemi go zburzyło.
Pierwszy kościół w tym miejscu, za świątynią, powstał między VIII a IX wiekiem na pamiątkę zwycięstwa Neapolitańczyków nad Saracenami. W 1538 roku przejęli go Gaetano Thiene i jego teatyni, którzy odbudowali go z rozmachem.
W kaplicy po prawej stronie apsydy, w skrzyni z pozłacanego mosiądzu, spoczywa święty Andrzej Avellino, który zmarł tu w 1608 roku. W 1585 roku, podczas zamieszek po zlinczowaniu przywódcy ludu Starace, został mediatorem i otworzył dla ubogich zasoby swojego zakonu.