Opis
Bazylika Santa Maria della Sanità, dla dzielnicy po prostu «San Vincenzo», to wielki XVII-wieczny kościół w dzielnicy Sanità w Neapolu, z kopułą pokrytą żółtymi i zielonymi majolikami. Pod prezbiterium otwiera się wejście do katakumb San Gaudioso, a wewnątrz jest pięć płócien Luki Giordana.
Kopuła jest od zewnątrz pokryta osiemnastowiecznymi żółtymi i zielonymi majolikami z pracowni Gaetana Massy i należy do największych w Neapolu. Stojąca obok dzwonnica, zbudowana w latach 1612–1614, ma majolikowy zegar i ośmioboczny szpic.
Wnętrze zaskakuje surowością. Rzut jest kolisty, wpisany w krzyż grecki i w kwadrat o pięciu nawach, z 24 kolumnami, dwunastoma małymi kopułkami i wielką kopułą oświetloną ośmioma wielkimi oknami. Nie ma dekoracji na ścianach, bo skarby są w kaplicach, a kościół to jedna z pierwszych monumentalnych realizacji architektury kontrreformacji.
Prezbiterium jest podwyższone i prowadzi do niego efektowne marmurowe schody w kształcie kleszczy. Architekt, brat Giuseppe Nuvolo, zaprojektował je tak, by objąć istniejącą wcześniej wczesnochrześcijańską bazylikę, kryptę, i umożliwić bezpośrednie wejście do katakumb.
Na ołtarzu jest cyborium z 1628 roku; za nim drewniane stalle z lat 1618–19 i Madonna z Dzieciątkiem Michelangela Naccherina.
Kaplic jest po osiem z każdej strony, z ołtarzami z płótnami neapolitańskiego XVII wieku. Pięć jest autorstwa Luki Giordana, wśród nich Święty Wincenty Ferreriusz głoszący do tłumu i Ekstaza Magdaleny. Nie zapomnij o Obrzezaniu w lewym ramieniu transeptu: namalował je około 1610 roku Giovan Vincenzo da Forlì, prawdopodobnie kończąc dzieło rozpoczęte przez Caravaggia.
W trzeciej kaplicy po prawej, na kolumnie, jest fresk Madonna della Sanità z V–VI wieku, najstarszy znany w Neapolu wizerunek maryjny. To jego odnalezienie na terenie katakumb sprawiło, że wierni poprosili o kościół dla niego.
Kościół i klasztor powierzono dominikanom. Z nadejściem Napoleona zakon wypędzono, a kościół przeszedł do franciszkanów, którzy wypełnili go swoimi nabożeństwami, jak płótno Męczennicy franciszkańscy z Nagasaki. W 1809 roku znaczną część klasztoru zburzono, by zrobić miejsce dla drogi, której chciał Józef Bonaparte, by dotrzeć do Reggia di Capodimonte.
Eliptyczny krużganek, z końca XVI wieku, autorstwa Nuvola, należy do najbardziej niezwykłych w Neapolu. W XIX wieku filar mostu Sanità spadł pośrodku krużganka, przerywając arkady.
W gablocie stoi dziewiętnastowieczna figurka św. Wincentego Ferreriusza, którą według tradycji wierni wznieśli w 1836 roku, by pokonać cholerę. Dlatego dzielnica go świętuje.
Koniecznie zobacz
• Kopułę z majolik.
• Płótna Luki Giordana.
• Madonna della Sanità.
• Eliptyczny krużganek.
• Wejście do katakumb San Gaudioso.
Czy wiesz, że…?
• Pod kościołem, w krypcie, dziesięć ołtarzy ozdobiono freskami z dziejami męczenników, by zamknąć przejścia w stronę cmentarza.
• Szpic dzwonnicy posłużył Nuvolowi za wzór dla dzwonnicy Carmine Maggiore.
Kopuła jest od zewnątrz pokryta osiemnastowiecznymi żółtymi i zielonymi majolikami z pracowni Gaetana Massy i należy do największych w Neapolu. Stojąca obok dzwonnica, zbudowana w latach 1612–1614, ma majolikowy zegar i ośmioboczny szpic.
Wnętrze zaskakuje surowością. Rzut jest kolisty, wpisany w krzyż grecki i w kwadrat o pięciu nawach, z 24 kolumnami, dwunastoma małymi kopułkami i wielką kopułą oświetloną ośmioma wielkimi oknami. Nie ma dekoracji na ścianach, bo skarby są w kaplicach, a kościół to jedna z pierwszych monumentalnych realizacji architektury kontrreformacji.
Prezbiterium jest podwyższone i prowadzi do niego efektowne marmurowe schody w kształcie kleszczy. Architekt, brat Giuseppe Nuvolo, zaprojektował je tak, by objąć istniejącą wcześniej wczesnochrześcijańską bazylikę, kryptę, i umożliwić bezpośrednie wejście do katakumb.
Na ołtarzu jest cyborium z 1628 roku; za nim drewniane stalle z lat 1618–19 i Madonna z Dzieciątkiem Michelangela Naccherina.
Kaplic jest po osiem z każdej strony, z ołtarzami z płótnami neapolitańskiego XVII wieku. Pięć jest autorstwa Luki Giordana, wśród nich Święty Wincenty Ferreriusz głoszący do tłumu i Ekstaza Magdaleny. Nie zapomnij o Obrzezaniu w lewym ramieniu transeptu: namalował je około 1610 roku Giovan Vincenzo da Forlì, prawdopodobnie kończąc dzieło rozpoczęte przez Caravaggia.
W trzeciej kaplicy po prawej, na kolumnie, jest fresk Madonna della Sanità z V–VI wieku, najstarszy znany w Neapolu wizerunek maryjny. To jego odnalezienie na terenie katakumb sprawiło, że wierni poprosili o kościół dla niego.
Kościół i klasztor powierzono dominikanom. Z nadejściem Napoleona zakon wypędzono, a kościół przeszedł do franciszkanów, którzy wypełnili go swoimi nabożeństwami, jak płótno Męczennicy franciszkańscy z Nagasaki. W 1809 roku znaczną część klasztoru zburzono, by zrobić miejsce dla drogi, której chciał Józef Bonaparte, by dotrzeć do Reggia di Capodimonte.
Eliptyczny krużganek, z końca XVI wieku, autorstwa Nuvola, należy do najbardziej niezwykłych w Neapolu. W XIX wieku filar mostu Sanità spadł pośrodku krużganka, przerywając arkady.
W gablocie stoi dziewiętnastowieczna figurka św. Wincentego Ferreriusza, którą według tradycji wierni wznieśli w 1836 roku, by pokonać cholerę. Dlatego dzielnica go świętuje.
Koniecznie zobacz
• Kopułę z majolik.
• Płótna Luki Giordana.
• Madonna della Sanità.
• Eliptyczny krużganek.
• Wejście do katakumb San Gaudioso.
Czy wiesz, że…?
• Pod kościołem, w krypcie, dziesięć ołtarzy ozdobiono freskami z dziejami męczenników, by zamknąć przejścia w stronę cmentarza.
• Szpic dzwonnicy posłużył Nuvolowi za wzór dla dzwonnicy Carmine Maggiore.