Opis
Kościół Nunziatella, właściwie kościół Santissima Annunziata, to barokowy kościół w dzielnicy San Ferdinando w Neapolu, na wzgórzu Pizzofalcone, obok Szkoły Wojskowej Nunziatella, której jest kaplicą. Z zewnątrz ma fasadę niemal pozbawioną ozdób; w środku to eksplozja neapolitańskiego baroku.
Fasada nie ma zwyczajowych posągów ani ozdób: część środkowa wystaje ponad boki, a światłocień zawdzięcza elementom porządków architektonicznych. Potem wchodzi się do środka i kontrast jest silny.
Wnętrze ma jedną nawę ze sklepieniem kolebkowym i cztery kaplice boczne. Całe sklepienie pokrywa Wniebowzięcie Marii Francesca De Mury z 1751 roku, który namalował też na wewnętrznej ścianie fasady Warsztat świętego Józefa i Ucieczkę do Egiptu.
Ołtarz główny to triumf kolorowych marmurów, wykonany w 1732 roku. Po bokach stoją dwie pary aniołów z pochodniami Giuseppego Sanmartina z 1756 roku, bardzo podobnych do tych, które ten sam rzeźbiarz wykonał dla Girolaminich: to twórca Chrystusa zasłoniętego.
Wśród kaplic pierwsza po prawej, In passione Domini, ma Złożenie do grobu z 1646 roku i nagrobek, na którym płaczący amorek gasi swoją pochodnię. W absydzie są nagrobki braci Giovene i płótna poświęcone życiu Maryi, z Zwiastowaniem pośrodku: to wezwanie kościoła.
Wśród wyposażenia jest też woskowa Madonna, wykonana między 1733 a 1740 rokiem i przypisywana Giovanniemu Francesco Pieri.
Nazwa jest zdrobnieniem. Kościół był poświęcony Zwiastowaniu, ale lud szybko nazwał go „Nunziatella”, by nie mylić go z wielką bazyliką Annunziata Maggiore. Kazała go zbudować w 1588 roku Anna Mendoza, markiza Valle Siciliana, która potem podarowała go jezuitom.
W 1736 roku Ferdinando Sanfelice przebudował go od podstaw, zacierając wszelki ślad XVI wieku. Po wygnaniu jezuitów w 1773 roku kompleks przeszedł do somasków, a potem do kolegium wojskowego, które założył Ferdynand I Burbon, i kościół stał się jego kaplicą.
Fasada nie ma zwyczajowych posągów ani ozdób: część środkowa wystaje ponad boki, a światłocień zawdzięcza elementom porządków architektonicznych. Potem wchodzi się do środka i kontrast jest silny.
Wnętrze ma jedną nawę ze sklepieniem kolebkowym i cztery kaplice boczne. Całe sklepienie pokrywa Wniebowzięcie Marii Francesca De Mury z 1751 roku, który namalował też na wewnętrznej ścianie fasady Warsztat świętego Józefa i Ucieczkę do Egiptu.
Ołtarz główny to triumf kolorowych marmurów, wykonany w 1732 roku. Po bokach stoją dwie pary aniołów z pochodniami Giuseppego Sanmartina z 1756 roku, bardzo podobnych do tych, które ten sam rzeźbiarz wykonał dla Girolaminich: to twórca Chrystusa zasłoniętego.
Wśród kaplic pierwsza po prawej, In passione Domini, ma Złożenie do grobu z 1646 roku i nagrobek, na którym płaczący amorek gasi swoją pochodnię. W absydzie są nagrobki braci Giovene i płótna poświęcone życiu Maryi, z Zwiastowaniem pośrodku: to wezwanie kościoła.
Wśród wyposażenia jest też woskowa Madonna, wykonana między 1733 a 1740 rokiem i przypisywana Giovanniemu Francesco Pieri.
Nazwa jest zdrobnieniem. Kościół był poświęcony Zwiastowaniu, ale lud szybko nazwał go „Nunziatella”, by nie mylić go z wielką bazyliką Annunziata Maggiore. Kazała go zbudować w 1588 roku Anna Mendoza, markiza Valle Siciliana, która potem podarowała go jezuitom.
W 1736 roku Ferdinando Sanfelice przebudował go od podstaw, zacierając wszelki ślad XVI wieku. Po wygnaniu jezuitów w 1773 roku kompleks przeszedł do somasków, a potem do kolegium wojskowego, które założył Ferdynand I Burbon, i kościół stał się jego kaplicą.