Opis
Kościół Sant'Angelo a Nilo, zwany też kaplicą Brancaccio, to niewielki kościół w historycznym centrum Neapolu, przy placyku Nilo, kilka kroków od Spaccanapoli i placu San Domenico Maggiore. Z zewnątrz nie robi wrażenia, ale w środku czeka arcydzieło Donatella.
Wchodzi się tu dla nagrobka kardynała Rainalda Brancaccia, jednego z najważniejszych dzieł rzeźby w mieście. Ma jeszcze gotycką konstrukcję baldachimu, ale postacie i płaskorzeźby mówią już nowym językiem renesansu.
Wykuli go w Pizie, w latach 1426-1428, Donatello, Michelozzo i inni toskańscy mistrzowie. Potem nagrobek załadowano na statek i wysłano morzem do Neapolu, do rodzinnej kaplicy kardynała.
Na głównym ołtarzu wisi Święty Michał Archanioł, namalowany w 1573 roku przez Sieneńczyka Marca Pino. Po lewej stoi barokowy nagrobek kardynałów Francesca i Stefana Brancacciów, wuja i bratanka: piramida wsparta na lwach, a po bokach Śmierć i Sława.
Warto spojrzeć także na portal od strony via Mezzocannone, jedyną pozostałość gotyckiego kościoła: anioły i święci na architrawie, Madonna z kardynałem w lunecie i piętnastowieczne drewniane drzwi z sześcioma rzeźbionymi świętymi.
Nazwa pochodzi od placyku, poświęconego bogu Nilowi, którego czcili tu egipscy kupcy z grecko-rzymskiego Neapolu. Jego antyczny posąg stoi tam do dziś.
Kościół powstał w 1385 roku, kiedy kardynał Rainaldo Brancaccio kazał zbudować kaplicę obok pałacu swojej rodziny. W 1709 roku Arcangelo Guglielmelli przebudował go od podstaw, z marmurami, stiukami i płótnami Giovanniego Battisty Lamy.
W pierwszej kaplicy po prawej, za kratą z mosiądzu i kutego żelaza, spoczywają relikwie Candidy Młodszej, matrony z VI wieku. Aż do ostatnich dziesięcioleci XX wieku czczono ją jako świętą, ale przez pomyłkę.
Wchodzi się tu dla nagrobka kardynała Rainalda Brancaccia, jednego z najważniejszych dzieł rzeźby w mieście. Ma jeszcze gotycką konstrukcję baldachimu, ale postacie i płaskorzeźby mówią już nowym językiem renesansu.
Wykuli go w Pizie, w latach 1426-1428, Donatello, Michelozzo i inni toskańscy mistrzowie. Potem nagrobek załadowano na statek i wysłano morzem do Neapolu, do rodzinnej kaplicy kardynała.
Na głównym ołtarzu wisi Święty Michał Archanioł, namalowany w 1573 roku przez Sieneńczyka Marca Pino. Po lewej stoi barokowy nagrobek kardynałów Francesca i Stefana Brancacciów, wuja i bratanka: piramida wsparta na lwach, a po bokach Śmierć i Sława.
Warto spojrzeć także na portal od strony via Mezzocannone, jedyną pozostałość gotyckiego kościoła: anioły i święci na architrawie, Madonna z kardynałem w lunecie i piętnastowieczne drewniane drzwi z sześcioma rzeźbionymi świętymi.
Nazwa pochodzi od placyku, poświęconego bogu Nilowi, którego czcili tu egipscy kupcy z grecko-rzymskiego Neapolu. Jego antyczny posąg stoi tam do dziś.
Kościół powstał w 1385 roku, kiedy kardynał Rainaldo Brancaccio kazał zbudować kaplicę obok pałacu swojej rodziny. W 1709 roku Arcangelo Guglielmelli przebudował go od podstaw, z marmurami, stiukami i płótnami Giovanniego Battisty Lamy.
W pierwszej kaplicy po prawej, za kratą z mosiądzu i kutego żelaza, spoczywają relikwie Candidy Młodszej, matrony z VI wieku. Aż do ostatnich dziesięcioleci XX wieku czczono ją jako świętą, ale przez pomyłkę.