Opis
Kościół Santa Maria Donnaregina Nuova to barokowy kościół, który w XVII wieku zbudowały klaryski przed gotycką Donnaregina Vecchia, przy largo Donnaregina, w centrum historycznym Neapolu. Od 2007 roku mieści Muzeum Diecezjalne: wewnątrz nawa ze złoconych sztukaterii i dwa ogromne płótna Luki Giordana.
Wnętrze jest jednonawowe, bez transeptu, z sześcioma głębokimi kaplicami ozdobionymi barokowymi marmurami, po trzy z każdej strony. Sklepienie zdobią złocone sztukaterie typowe dla neapolitańskiego baroku, a w 1654 roku Francesco Maria De Benedictis ozdobił je freskami z Ukoronowaniem Marii, Wniebowzięciem i Świętym Franciszkiem w chwale. Apostołowie patrzą na pusty grobowiec Madonny.
Ołtarz główny z brekcji sycylijskiej i verde antico pochodzi z lat 1701–1702 według projektu Francesca Solimeny. Po bokach wiszą dwa wielkie płótna Luki Giordana, Wesele w Kanie i Rozmnożenie chleba i ryb, cztery metry na osiem, podpisane i datowane na 1705, uważane za ostatnie dzieła neapolitańskiego malarza.
Za ołtarzem jest wielka marmurowa rama z 1636 roku z czternastowiecznym poliptykiem przeniesionym ze starego kościoła: Śmierć, Wniebowzięcie i Ukoronowanie Marii ze świętymi po bokach. W kaplicach są płótna z XVII i XVIII wieku, między innymi Charlesa Mellina, Fasano i samego Solimeny.
Na piętrze, niegdyś zarezerwowanym dla zakonnic, jest chór zakonnic. Sklepienie z Życiem św. Franciszka i wielka scena nad drzwiami, Cud róż (osiem metrów na prawie dziesięć), zostały namalowane w 1684 roku przez młodego Solimenę i są jego pierwszym wielkim freskiem.
Chór konwersek, nad wewnętrzną ścianą fasady, zachował fragmenty fresków Luki Giordana z około 1687 roku, z Jael zabijającą Siserę, Świętą Małgorzatą i smokiem, Królem Dawidem. Został przekształcony w galerię na koncerty odbywające się w kościele.
Muzeum Diecezjalne ciągnie się w zakrystii i w sali komunichina, za absydą, gdzie wystawione są obrazy szkoły neapolitańskiej z zamkniętych lub zlikwidowanych kościołów. Stąd dojdziesz też do Donnaregina Vecchia.
Historia zaczyna się od królowej: Vecchia powstała w XIV wieku dzięki darowiznom Marii Węgierskiej, królowej Neapolu. Na początku XVII wieku klaryski zapragnęły drugiej, nowej, dokładnie naprzeciw, rozpoczętej w 1617 roku przez Giovana Giacoma di Conforto i konsekrowanej w 1669. Oba kościoły łączyły się ze sobą absydami.
W latach 1928–1934, by odbudować gotycką absydę Vecchii, restaurator Gino Chierici skrócił o sześć metrów chór Nuovej i oba kościoły pozostały oddzielone. Klasztor zlikwidowano w 1861 roku, gdy poszerzenie via Duomo w ramach Risanamento Neapolu wymagało zburzenia części kompleksu.
Koniecznie zobacz
• Płótna Luki Giordana.
• Sklepienie ze złoconych sztukaterii.
• Chór zakonnic z freskami Solimeny.
• Zakrystię i salę komunichina.
Czy wiesz, że…?
• W 1681 roku myślano o dzwonnicy, ale augustianki z sąsiedniego San Giuseppe dei Ruffi sprzeciwiły się i projekt porzucono.
• Czternastowieczny grób królowej Marii Węgierskiej przenoszono kilka razy między oba kościoły, zanim wrócił do Vecchii.
Wnętrze jest jednonawowe, bez transeptu, z sześcioma głębokimi kaplicami ozdobionymi barokowymi marmurami, po trzy z każdej strony. Sklepienie zdobią złocone sztukaterie typowe dla neapolitańskiego baroku, a w 1654 roku Francesco Maria De Benedictis ozdobił je freskami z Ukoronowaniem Marii, Wniebowzięciem i Świętym Franciszkiem w chwale. Apostołowie patrzą na pusty grobowiec Madonny.
Ołtarz główny z brekcji sycylijskiej i verde antico pochodzi z lat 1701–1702 według projektu Francesca Solimeny. Po bokach wiszą dwa wielkie płótna Luki Giordana, Wesele w Kanie i Rozmnożenie chleba i ryb, cztery metry na osiem, podpisane i datowane na 1705, uważane za ostatnie dzieła neapolitańskiego malarza.
Za ołtarzem jest wielka marmurowa rama z 1636 roku z czternastowiecznym poliptykiem przeniesionym ze starego kościoła: Śmierć, Wniebowzięcie i Ukoronowanie Marii ze świętymi po bokach. W kaplicach są płótna z XVII i XVIII wieku, między innymi Charlesa Mellina, Fasano i samego Solimeny.
Na piętrze, niegdyś zarezerwowanym dla zakonnic, jest chór zakonnic. Sklepienie z Życiem św. Franciszka i wielka scena nad drzwiami, Cud róż (osiem metrów na prawie dziesięć), zostały namalowane w 1684 roku przez młodego Solimenę i są jego pierwszym wielkim freskiem.
Chór konwersek, nad wewnętrzną ścianą fasady, zachował fragmenty fresków Luki Giordana z około 1687 roku, z Jael zabijającą Siserę, Świętą Małgorzatą i smokiem, Królem Dawidem. Został przekształcony w galerię na koncerty odbywające się w kościele.
Muzeum Diecezjalne ciągnie się w zakrystii i w sali komunichina, za absydą, gdzie wystawione są obrazy szkoły neapolitańskiej z zamkniętych lub zlikwidowanych kościołów. Stąd dojdziesz też do Donnaregina Vecchia.
Historia zaczyna się od królowej: Vecchia powstała w XIV wieku dzięki darowiznom Marii Węgierskiej, królowej Neapolu. Na początku XVII wieku klaryski zapragnęły drugiej, nowej, dokładnie naprzeciw, rozpoczętej w 1617 roku przez Giovana Giacoma di Conforto i konsekrowanej w 1669. Oba kościoły łączyły się ze sobą absydami.
W latach 1928–1934, by odbudować gotycką absydę Vecchii, restaurator Gino Chierici skrócił o sześć metrów chór Nuovej i oba kościoły pozostały oddzielone. Klasztor zlikwidowano w 1861 roku, gdy poszerzenie via Duomo w ramach Risanamento Neapolu wymagało zburzenia części kompleksu.
Koniecznie zobacz
• Płótna Luki Giordana.
• Sklepienie ze złoconych sztukaterii.
• Chór zakonnic z freskami Solimeny.
• Zakrystię i salę komunichina.
Czy wiesz, że…?
• W 1681 roku myślano o dzwonnicy, ale augustianki z sąsiedniego San Giuseppe dei Ruffi sprzeciwiły się i projekt porzucono.
• Czternastowieczny grób królowej Marii Węgierskiej przenoszono kilka razy między oba kościoły, zanim wrócił do Vecchii.