Opis
Kościół Santa Maria Donnaregina Vecchia to czternastowieczny kościół w historycznym centrum Neapolu, zbudowany dla klarysek. W chórze zakonnic kryje największy w mieście cykl fresków z XIV wieku oraz grób andegaweńskiej królowej.
Fasada jest prosta i wąska, z dwoma jednodzielnymi oknami i owalem pod herbem królowej Marii Węgierskiej, która chciała tu klasztoru. Przed nią otwiera się mały osiemnastowieczny krużganek, zwany „dei Marmi”, z półkolistymi arkadami i filarami jońskimi, być może według projektu Ferdinanda Sanfelice.
W środku jest jedna nawa, długa na nieco ponad 38 metrów, zakończona wielokątną absydą. Pierwotny sufit z więźbą, z fragmentami fresków z XIV wieku, zasłania drewniany sufit z XVI wieku, z Ukoronowaniem Marii Pietra Belvertego pośrodku.
Chór zakonnic znajduje się nad nawą, na sześciu ośmiobocznych filarach ze sklepieniami krzyżowymi. Dochodzi się do niego drzwiami po prawej, za wejściem: kryje najważniejszy cykl fresków z XIV wieku w Neapolu, choć autorstwo jest niepewne.
Na lewej ścianie nawy stoi grób Marii Węgierskiej, dzieło Tina di Camaino z 1326 roku: to nie jest jego pierwotne miejsce. Naprzeciw otwiera się kaplica Loffredo, z czternastowiecznymi freskami przedstawiającymi Zwiastowanie, dzieje świętego Jana i świętego Franciszka głoszącego kazanie ptakom: giottowski gust ze wspomnieniami bizantyjskimi.
W absydzie zachowały się fragmenty posadzki z glazurowanej terakoty, przykład neapolitańskiej ceramiki z czasów andegaweńskich, a sklepienia pomalowano barwami Andegawenów i domu węgierskiego. Po bokach łuku są dwa czternastowieczne Ukrzyżowania; w nawie Męczeństwo świętej Urszuli z 1520 roku, być może pędzla Francesca da Tolentino.
Klasztor jest bardzo stary: wzmiankowany już w 780 roku. Za Karola I Andegaweńskiego był więzieniem dla szlachetnych wrogów króla. Po trzęsieniu ziemi w 1293 roku Maria Węgierska kazała go odbudować od fundamentów; kościół otwarto dla kultu w 1316, a konsekrowano w 1320 roku.
W XVII wieku zakonnice zbudowały obok nowy kościół, a stary został na uboczu. Po kasacie z 1861 roku podzielono go na pomieszczenia i przekazano gminie, która urządziła tu wszystko: straż miejską, szkołę, domy dla ubogich, trybunał, muzeum.
Dopiero renowacje Gina Chiericiego, w latach 1928–1934, przywróciły mu formy gotyckie.
Koniecznie zobacz
• Freski w chórze zakonnic.
• Grób Marii Węgierskiej.
• Kaplicę Loffredo.
• Posadzkę z glazurowanej terakoty.
Czy wiesz, że…?
• Chór spoczywa nad nawą, na sześciu filarach: to rozwiązanie, które potem pojawi się w niektórych kościołach niemieckich.
• W 1390 roku piorun wywołał pożar, który uszkodził dach kościoła.
Fasada jest prosta i wąska, z dwoma jednodzielnymi oknami i owalem pod herbem królowej Marii Węgierskiej, która chciała tu klasztoru. Przed nią otwiera się mały osiemnastowieczny krużganek, zwany „dei Marmi”, z półkolistymi arkadami i filarami jońskimi, być może według projektu Ferdinanda Sanfelice.
W środku jest jedna nawa, długa na nieco ponad 38 metrów, zakończona wielokątną absydą. Pierwotny sufit z więźbą, z fragmentami fresków z XIV wieku, zasłania drewniany sufit z XVI wieku, z Ukoronowaniem Marii Pietra Belvertego pośrodku.
Chór zakonnic znajduje się nad nawą, na sześciu ośmiobocznych filarach ze sklepieniami krzyżowymi. Dochodzi się do niego drzwiami po prawej, za wejściem: kryje najważniejszy cykl fresków z XIV wieku w Neapolu, choć autorstwo jest niepewne.
Na lewej ścianie nawy stoi grób Marii Węgierskiej, dzieło Tina di Camaino z 1326 roku: to nie jest jego pierwotne miejsce. Naprzeciw otwiera się kaplica Loffredo, z czternastowiecznymi freskami przedstawiającymi Zwiastowanie, dzieje świętego Jana i świętego Franciszka głoszącego kazanie ptakom: giottowski gust ze wspomnieniami bizantyjskimi.
W absydzie zachowały się fragmenty posadzki z glazurowanej terakoty, przykład neapolitańskiej ceramiki z czasów andegaweńskich, a sklepienia pomalowano barwami Andegawenów i domu węgierskiego. Po bokach łuku są dwa czternastowieczne Ukrzyżowania; w nawie Męczeństwo świętej Urszuli z 1520 roku, być może pędzla Francesca da Tolentino.
Klasztor jest bardzo stary: wzmiankowany już w 780 roku. Za Karola I Andegaweńskiego był więzieniem dla szlachetnych wrogów króla. Po trzęsieniu ziemi w 1293 roku Maria Węgierska kazała go odbudować od fundamentów; kościół otwarto dla kultu w 1316, a konsekrowano w 1320 roku.
W XVII wieku zakonnice zbudowały obok nowy kościół, a stary został na uboczu. Po kasacie z 1861 roku podzielono go na pomieszczenia i przekazano gminie, która urządziła tu wszystko: straż miejską, szkołę, domy dla ubogich, trybunał, muzeum.
Dopiero renowacje Gina Chiericiego, w latach 1928–1934, przywróciły mu formy gotyckie.
Koniecznie zobacz
• Freski w chórze zakonnic.
• Grób Marii Węgierskiej.
• Kaplicę Loffredo.
• Posadzkę z glazurowanej terakoty.
Czy wiesz, że…?
• Chór spoczywa nad nawą, na sześciu filarach: to rozwiązanie, które potem pojawi się w niektórych kościołach niemieckich.
• W 1390 roku piorun wywołał pożar, który uszkodził dach kościoła.