Opis
Kościół Santa Maria in Portico to barokowy kościół w dzielnicy Chiaia w Neapolu, na placyku zamykającym perspektywę ulicy o tej samej nazwie. Ma kopułę pokrytą żółtymi i turkusowymi dachówkami, dzwonnicę z chorągiewką w kształcie niedźwiedzia i jedną z najstarszych szopek w neapolitańskiej tradycji.
Kazała go zbudować w 1632 roku księżna Gravina, Felice Maria Orsini, na wzór rzymskiego Santa Maria in Campitelli, według projektu Nicoli Longa. Księżna została pochowana pośrodku nawy, pod płytą z 1647 roku.
Najbardziej rozpoznawalna jest kopuła, o czaszy pokrytej łuskowymi dachówkami żółtymi i turkusowymi, na wysokim ośmiobocznym bębnie z ośmioma oknami. Obok wznosi się dzwonnica z 1645 roku, zwieńczona żelazną chorągiewką w kształcie niedźwiedzia, godła książąt Gravina.
Fasada jest dziełem Arcangela Guglielmellego, z 1682 roku, często błędnie przypisywana Cosimowi Fanzadze. Ma dwa porządki, pilastry z bossażem z piperno i niezbyt częste w neapolitańskim baroku, które lubiło stiuki, użycie cegły licowej.
W środku jest jedna nawa z trzema kaplicami po każdej stronie. Sklepienie zdobią stiuki z 1634 roku z putti i figurami cnót, a siedemnastowieczna terakotowa posadzka, w guście bliskim Fanzadze, ma marmurowe płyty.
Na ołtarzu głównym nastawa Domenica Antonia Vaccara (1732), z trzema marmurowymi aniołami podtrzymującymi draperię, obramia wizerunek Madonny, kopię trzynastowiecznego oryginału z emalii z Santa Maria in Campitelli, który przybył tu w 1638 roku.
Wśród obrazów są Pokłon Trzech Króli i Pokłon pasterzy Giovanniego Battisty Benaschiego, Zwiastowanie Fabrizia Santafedego oraz, w zakrystii, Chwała imienia Maryi tegoż Benaschiego. W kaplicy świętej Anny są stiuki Giacoma Colomba i anioły Vaccara.
Siedemnastowieczną szopkę z figurami naturalnej wielkości zapoczątkował w 1647 roku Pietro Ceraso, mistrz „figurari”, z drewnianymi manekinami wydrążonymi i specjalną masą do twarzy. W 1690 roku Giacomo Colombo dodał postacie z życia Neapolu: dwóch starców, „foritanę”, młodego pana.
Giuseppe Picano stworzył potem figury o silnym wyrazie, biedaka w adoracji i pasterza ze sceny zwiastowania. Gdy kościół zamknięto w 1862 roku, szopka została odłożona i zniszczała; odrestaurował ją w 1872 roku Vincenzo Reccio, uszkodzona ponownie w czasie drugiej wojny światowej, odnowiono ją znowu w 1961 roku. Dziś znalazła miejsce w bocznym pomieszczeniu kościoła.
Koniecznie zobacz
• Siedemnastowieczną szopkę.
• Kopułę z żółtych i turkusowych dachówek.
• Fasadę Guglielmellego.
• Nastawę Vaccara na ołtarzu głównym.
Czy wiesz, że…?
• W 1683 roku kompleks klasztorny przez pewien czas gościł wicekróla markiza del Carpio.
• Z piętnastu oryginalnych figur szopki zostało niewiele.
Kazała go zbudować w 1632 roku księżna Gravina, Felice Maria Orsini, na wzór rzymskiego Santa Maria in Campitelli, według projektu Nicoli Longa. Księżna została pochowana pośrodku nawy, pod płytą z 1647 roku.
Najbardziej rozpoznawalna jest kopuła, o czaszy pokrytej łuskowymi dachówkami żółtymi i turkusowymi, na wysokim ośmiobocznym bębnie z ośmioma oknami. Obok wznosi się dzwonnica z 1645 roku, zwieńczona żelazną chorągiewką w kształcie niedźwiedzia, godła książąt Gravina.
Fasada jest dziełem Arcangela Guglielmellego, z 1682 roku, często błędnie przypisywana Cosimowi Fanzadze. Ma dwa porządki, pilastry z bossażem z piperno i niezbyt częste w neapolitańskim baroku, które lubiło stiuki, użycie cegły licowej.
W środku jest jedna nawa z trzema kaplicami po każdej stronie. Sklepienie zdobią stiuki z 1634 roku z putti i figurami cnót, a siedemnastowieczna terakotowa posadzka, w guście bliskim Fanzadze, ma marmurowe płyty.
Na ołtarzu głównym nastawa Domenica Antonia Vaccara (1732), z trzema marmurowymi aniołami podtrzymującymi draperię, obramia wizerunek Madonny, kopię trzynastowiecznego oryginału z emalii z Santa Maria in Campitelli, który przybył tu w 1638 roku.
Wśród obrazów są Pokłon Trzech Króli i Pokłon pasterzy Giovanniego Battisty Benaschiego, Zwiastowanie Fabrizia Santafedego oraz, w zakrystii, Chwała imienia Maryi tegoż Benaschiego. W kaplicy świętej Anny są stiuki Giacoma Colomba i anioły Vaccara.
Siedemnastowieczną szopkę z figurami naturalnej wielkości zapoczątkował w 1647 roku Pietro Ceraso, mistrz „figurari”, z drewnianymi manekinami wydrążonymi i specjalną masą do twarzy. W 1690 roku Giacomo Colombo dodał postacie z życia Neapolu: dwóch starców, „foritanę”, młodego pana.
Giuseppe Picano stworzył potem figury o silnym wyrazie, biedaka w adoracji i pasterza ze sceny zwiastowania. Gdy kościół zamknięto w 1862 roku, szopka została odłożona i zniszczała; odrestaurował ją w 1872 roku Vincenzo Reccio, uszkodzona ponownie w czasie drugiej wojny światowej, odnowiono ją znowu w 1961 roku. Dziś znalazła miejsce w bocznym pomieszczeniu kościoła.
Koniecznie zobacz
• Siedemnastowieczną szopkę.
• Kopułę z żółtych i turkusowych dachówek.
• Fasadę Guglielmellego.
• Nastawę Vaccara na ołtarzu głównym.
Czy wiesz, że…?
• W 1683 roku kompleks klasztorny przez pewien czas gościł wicekróla markiza del Carpio.
• Z piętnastu oryginalnych figur szopki zostało niewiele.