Opis
Konserwatorium San Pietro a Majella to szkoła muzyczna w Neapolu, w dawnym klasztorze celestynów obok kościoła San Pietro a Majella, w centrum historycznym. Założone w 1808 roku z połączenia czterech dawnych zakładów dla sierot, mieści w swoich murach muzeum, bibliotekę i archiwum poświęcone wielkim neapolitańskiej muzyki.
To dom neapolitańskiej szkoły muzycznej, która w XVII i XVIII wieku zaniosła swój styl na sceny i dwory całej Europy. Muzeum historyczne wystawia instrumenty, popiersia i portrety kompozytorów i muzyków związanych z instytutem, a jest tu też biblioteka z archiwum historycznym.
Dlaczego szkoły muzyczne nazywają się «konserwatoria»? Bo to słowo pochodzi stąd. W XVI wieku Neapol miał cztery zakłady dla dzieci osieroconych, porzuconych lub ubogich, konserwatoria, gdzie uczono katechizmu i śpiewu: Santa Maria di Loreto, Pietà dei Turchini, Sant'Onofrio a Capuana i Poveri di Gesù Cristo.
Pietà dei Turchini wzięła nazwę od turkusowego koloru mundurków sierot. Potem muzyka stała się głównym przedmiotem: z mistrzami takimi jak Francesco Durante i Gaetano Greco chłopcy wychodzili gotowi, by zostać śpiewakami, instrumentalistami, kompozytorami. Wśród uczniów wspomina się Pergolesiego, Piccinniego i Paisiella.
Wraz ze sławą pojawili się też uczniowie płacący, dzieci z niebiednych rodzin, którzy uczyli się obok sierot zabranych z ulicy. W 1739 roku francuski pisarz Charles de Brosses nazwał Neapol światową stolicą muzyki.
Konserwatorium powstało w 1808 roku jako Real Collegio di Musica, z połączenia czterech zakładów. Dawną siedzibą był pobliski klasztor San Sebastiano. Od 1826 roku, z rozkazu Franciszka I, zespół przeniósł się do obecnej siedziby, przy via San Pietro a Majella, i przyjął nazwę Reale Conservatorio.
W 1825 roku odbyła się prapremiera Adelsona i Salviniego Vincenza Belliniego. Wśród dyrektorów byli Paisiello, Donizetti, Mercadante i Cilea.
W XIX i na początku XX wieku zespół wzbogacał się o dary: popiersia, portrety i instrumenty znakomitych muzyków, pozostawione przez samych artystów, by kolegium strzegło ich dzieł i historii. W 1868 roku bibliotekarz Francesco Florimo, za dyrekcji Mercadantego, napisał list, w którym zapowiadał, że chce tu zostawić swoją kolekcję.
Koniecznie zobacz
• Muzeum historyczne.
• Bibliotekę i archiwum.
• Instrumenty i portrety muzyków.
Czy wiesz, że…?
• Słowo «konserwatorium» narodziło się w sierocińcach Neapolu.
• Sieroty z Pietà dei Turchini nosiły mundurki w kolorze turkusu.
To dom neapolitańskiej szkoły muzycznej, która w XVII i XVIII wieku zaniosła swój styl na sceny i dwory całej Europy. Muzeum historyczne wystawia instrumenty, popiersia i portrety kompozytorów i muzyków związanych z instytutem, a jest tu też biblioteka z archiwum historycznym.
Dlaczego szkoły muzyczne nazywają się «konserwatoria»? Bo to słowo pochodzi stąd. W XVI wieku Neapol miał cztery zakłady dla dzieci osieroconych, porzuconych lub ubogich, konserwatoria, gdzie uczono katechizmu i śpiewu: Santa Maria di Loreto, Pietà dei Turchini, Sant'Onofrio a Capuana i Poveri di Gesù Cristo.
Pietà dei Turchini wzięła nazwę od turkusowego koloru mundurków sierot. Potem muzyka stała się głównym przedmiotem: z mistrzami takimi jak Francesco Durante i Gaetano Greco chłopcy wychodzili gotowi, by zostać śpiewakami, instrumentalistami, kompozytorami. Wśród uczniów wspomina się Pergolesiego, Piccinniego i Paisiella.
Wraz ze sławą pojawili się też uczniowie płacący, dzieci z niebiednych rodzin, którzy uczyli się obok sierot zabranych z ulicy. W 1739 roku francuski pisarz Charles de Brosses nazwał Neapol światową stolicą muzyki.
Konserwatorium powstało w 1808 roku jako Real Collegio di Musica, z połączenia czterech zakładów. Dawną siedzibą był pobliski klasztor San Sebastiano. Od 1826 roku, z rozkazu Franciszka I, zespół przeniósł się do obecnej siedziby, przy via San Pietro a Majella, i przyjął nazwę Reale Conservatorio.
W 1825 roku odbyła się prapremiera Adelsona i Salviniego Vincenza Belliniego. Wśród dyrektorów byli Paisiello, Donizetti, Mercadante i Cilea.
W XIX i na początku XX wieku zespół wzbogacał się o dary: popiersia, portrety i instrumenty znakomitych muzyków, pozostawione przez samych artystów, by kolegium strzegło ich dzieł i historii. W 1868 roku bibliotekarz Francesco Florimo, za dyrekcji Mercadantego, napisał list, w którym zapowiadał, że chce tu zostawić swoją kolekcję.
Koniecznie zobacz
• Muzeum historyczne.
• Bibliotekę i archiwum.
• Instrumenty i portrety muzyków.
Czy wiesz, że…?
• Słowo «konserwatorium» narodziło się w sierocińcach Neapolu.
• Sieroty z Pietà dei Turchini nosiły mundurki w kolorze turkusu.