Opis
Spaccanapoli to prosta jak linijka ulica, która dzieli stare centrum Neapolu na dwie części, północną i południową. Nie ma jednej nazwy: zmienia się z via Pasquale Scura w via Benedetto Croce i via San Biagio dei Librai. To dolny decumanus Rzymian i, jeszcze wcześniej, plateia Greków.
Bardziej niż ulicą do oglądania jest ulicą do przejścia: kościoły, pałace szlacheckie i placyki następują jeden po drugim. Trasa zaczyna się na placu Gesù Nuovo i prowadzi przez plac San Domenico Maggiore, placyk Nilo i largo Corpo di Napoli, aż do via Duomo i dalej.
Najlepszy widok jest z góry. Z via Pasquale Scura, na szczycie Dzielnic Hiszpańskich, obok kościoła Santa Maria ad Ogni Bene dei Sette Dolori, widać całą ulicę jak na dłoni: idealnie prostą linię między dachami.
Pierwszy odcinek należy do wielkich kompleksów sakralnych. Mija się kościół Gesù Nuovo, bazylikę Santa Chiara i bazylikę San Domenico Maggiore. Na placach wznoszą się dwa obeliski: Niepokalanej i św. Dominika.
Na placyku Nilo stoi posąg boga Nilu, a historyk Carlo Celano nazywał ulicę «strada di Nilo», czyli Nido: zmierzył ją, 1128 kroków. Jest tu też kościół Sant'Angelo a Nilo.
Dalej, wzdłuż via San Biagio dei Librai, następują pałace, jak Palazzo Marigliano i Palazzo Filomarino, Monte di Pietà i kościoły, takie jak San Gennaro all'Olmo. Stąd na północ odchodzi też via San Gregorio Armeno.
Ulica istniała już wtedy, gdy Neapol nazywał się Neapolis i mówiono w nim po grecku. Była jedną z trzech wielkich równoległych ulic miasta greckiego. Rzymianie przedłużyli ją aż do dzisiejszego placu Gesù: świadczą o tym rzymskie łaźnie pod krużgankiem Santa Chiara.
W renesansie gotyckie pałace przebudowano, a na miejscu zburzonych wznoszono nowe, jak Palazzo Marigliano i Palazzo Pinelli. W XVI wieku wicekról Pedro de Toledo połączył ją z Dzielnicami Hiszpańskimi na wzgórzu.
Koniecznie zobacz
• Widok z via Pasquale Scura.
• Plac Gesù Nuovo, z Santa Chiara.
• San Domenico Maggiore.
• Posąg boga Nilu.
Czy wiesz, że…?
• Między średniowieczem a XIX wiekiem ulica miała znaczenie dla klasztorów zakonów i domów najpotężniejszych ludzi.
• Dopiero w XX wieku, po bombardowaniach, kościół Santa Chiara wrócił do gotyckiej struktury ukrytej pod osiemnastowiecznymi sztukateriami.
Bardziej niż ulicą do oglądania jest ulicą do przejścia: kościoły, pałace szlacheckie i placyki następują jeden po drugim. Trasa zaczyna się na placu Gesù Nuovo i prowadzi przez plac San Domenico Maggiore, placyk Nilo i largo Corpo di Napoli, aż do via Duomo i dalej.
Najlepszy widok jest z góry. Z via Pasquale Scura, na szczycie Dzielnic Hiszpańskich, obok kościoła Santa Maria ad Ogni Bene dei Sette Dolori, widać całą ulicę jak na dłoni: idealnie prostą linię między dachami.
Pierwszy odcinek należy do wielkich kompleksów sakralnych. Mija się kościół Gesù Nuovo, bazylikę Santa Chiara i bazylikę San Domenico Maggiore. Na placach wznoszą się dwa obeliski: Niepokalanej i św. Dominika.
Na placyku Nilo stoi posąg boga Nilu, a historyk Carlo Celano nazywał ulicę «strada di Nilo», czyli Nido: zmierzył ją, 1128 kroków. Jest tu też kościół Sant'Angelo a Nilo.
Dalej, wzdłuż via San Biagio dei Librai, następują pałace, jak Palazzo Marigliano i Palazzo Filomarino, Monte di Pietà i kościoły, takie jak San Gennaro all'Olmo. Stąd na północ odchodzi też via San Gregorio Armeno.
Ulica istniała już wtedy, gdy Neapol nazywał się Neapolis i mówiono w nim po grecku. Była jedną z trzech wielkich równoległych ulic miasta greckiego. Rzymianie przedłużyli ją aż do dzisiejszego placu Gesù: świadczą o tym rzymskie łaźnie pod krużgankiem Santa Chiara.
W renesansie gotyckie pałace przebudowano, a na miejscu zburzonych wznoszono nowe, jak Palazzo Marigliano i Palazzo Pinelli. W XVI wieku wicekról Pedro de Toledo połączył ją z Dzielnicami Hiszpańskimi na wzgórzu.
Koniecznie zobacz
• Widok z via Pasquale Scura.
• Plac Gesù Nuovo, z Santa Chiara.
• San Domenico Maggiore.
• Posąg boga Nilu.
Czy wiesz, że…?
• Między średniowieczem a XIX wiekiem ulica miała znaczenie dla klasztorów zakonów i domów najpotężniejszych ludzi.
• Dopiero w XX wieku, po bombardowaniach, kościół Santa Chiara wrócił do gotyckiej struktury ukrytej pod osiemnastowiecznymi sztukateriami.