Opis
Galleria Principe di Napoli to przykryta pasażem konstrukcja z żelaza i szkła w centrum Neapolu, między Narodowym Muzeum Archeologicznym a Akademią Sztuk Pięknych. Miała być salonem zakupów, a została przede wszystkim eleganckim, nieco zapomnianym przejściem.
Jej kształt jest prosty i nietypowy. Ma trzy ramiona, a każde kończy się wyjściem na inną ulicę. Trzy schody przy wyjściach mają różną długość, bo okoliczne ulice leżą na różnych poziomach.
Wysoko biegnie przeszklony dach z żelaza i szkła, typowy dla dziewiętnastowiecznych pasaży, oparty na murowanej konstrukcji. Od strony Muzeum Archeologicznego wyjście otwiera się na szerokie podcienie.
Czwarte ramię, przewidziane w projekcie, nigdy nie powstało: dotykałoby kościoła Santa Maria di Costantinopoli. Dlatego plan pozostał trójramienny.
W jego miejscu od końca XVI wieku znajdowały się doły zbożowe, miejskie spichlerze. Gdy w 1804 roku skończył się monopol na zboże, zamieniono je na więzienie, magazyn i koszary. W 1853 roku runęła też pobliska Porta di Costantinopoli i postanowiono zlikwidować doły, by wytyczyć nowe ulice w stronę Muzeum.
W 1848 roku ktoś zaproponował, żeby je zburzyć i zbudować nowy parlament, ale pomysł został na papierze.
Po zjednoczeniu Włoch okolicę zaprojektowano na nowo: architekci Nicola Breglia i Giovanni De Novellis zaplanowali nowy układ urbanistyczny między Muzeum a Piazza Dante, z Via Bellini i podjazdem zwanym dziś Via Pessina.
Zamiast podcienia postanowiono potem zbudować galerię handlową. Prace ruszyły w 1870 roku, stanęły, wznowiono je w 1877, a zakończono w 1883.
Handel jednak nigdy naprawdę nie ruszył. Przez dziesięciolecia galeria stała na wpół pusta, a po południu zamieniała się w boisko dla dzieciaków z dzielnicy. Od kopania piłki co chwila tłukły szklane kule latarni, nawet gdy je wymieniano.
W sierpniu 1965 roku zawaliła się fasada od strony placu przed Muzeum. Wielu proponowało zburzyć wszystko i postawić tam biura, park albo parking. Ostatecznie galerię odnowiono w 1969 roku, a potem jeszcze w latach 2007–2008.
Koniecznie zobacz
• Trzy schody przy wyjściach.
• Dach z żelaza i szkła.
• Podcienie przed Muzeum Archeologicznym.
Czy wiesz, że…?
• Doły zbożowe były tak nieregularne, że spichlerz tworzyły jamy wykopane w ziemi.
• Via Bellini kazano zakończyć przed Palazzo Rinuccini, bo baron, który był jego właścicielem, sprzeciwiał się robotom.
Jej kształt jest prosty i nietypowy. Ma trzy ramiona, a każde kończy się wyjściem na inną ulicę. Trzy schody przy wyjściach mają różną długość, bo okoliczne ulice leżą na różnych poziomach.
Wysoko biegnie przeszklony dach z żelaza i szkła, typowy dla dziewiętnastowiecznych pasaży, oparty na murowanej konstrukcji. Od strony Muzeum Archeologicznego wyjście otwiera się na szerokie podcienie.
Czwarte ramię, przewidziane w projekcie, nigdy nie powstało: dotykałoby kościoła Santa Maria di Costantinopoli. Dlatego plan pozostał trójramienny.
W jego miejscu od końca XVI wieku znajdowały się doły zbożowe, miejskie spichlerze. Gdy w 1804 roku skończył się monopol na zboże, zamieniono je na więzienie, magazyn i koszary. W 1853 roku runęła też pobliska Porta di Costantinopoli i postanowiono zlikwidować doły, by wytyczyć nowe ulice w stronę Muzeum.
W 1848 roku ktoś zaproponował, żeby je zburzyć i zbudować nowy parlament, ale pomysł został na papierze.
Po zjednoczeniu Włoch okolicę zaprojektowano na nowo: architekci Nicola Breglia i Giovanni De Novellis zaplanowali nowy układ urbanistyczny między Muzeum a Piazza Dante, z Via Bellini i podjazdem zwanym dziś Via Pessina.
Zamiast podcienia postanowiono potem zbudować galerię handlową. Prace ruszyły w 1870 roku, stanęły, wznowiono je w 1877, a zakończono w 1883.
Handel jednak nigdy naprawdę nie ruszył. Przez dziesięciolecia galeria stała na wpół pusta, a po południu zamieniała się w boisko dla dzieciaków z dzielnicy. Od kopania piłki co chwila tłukły szklane kule latarni, nawet gdy je wymieniano.
W sierpniu 1965 roku zawaliła się fasada od strony placu przed Muzeum. Wielu proponowało zburzyć wszystko i postawić tam biura, park albo parking. Ostatecznie galerię odnowiono w 1969 roku, a potem jeszcze w latach 2007–2008.
Koniecznie zobacz
• Trzy schody przy wyjściach.
• Dach z żelaza i szkła.
• Podcienie przed Muzeum Archeologicznym.
Czy wiesz, że…?
• Doły zbożowe były tak nieregularne, że spichlerz tworzyły jamy wykopane w ziemi.
• Via Bellini kazano zakończyć przed Palazzo Rinuccini, bo baron, który był jego właścicielem, sprzeciwiał się robotom.