Opis
Napoli Sotterranea to sieć tuneli, galerii, cystern i akweduktów wykutych w tufie pod miastem, po części wciąż dostępnych dla zwiedzających. Jedno z najbardziej znanych wejść na wycieczki z przewodnikiem znajduje się na Piazza San Gaetano, w historycznym centrum Neapolu.
Pod Neapolem znanych jest około 900 000 metrów kwadratowych pustych przestrzeni, z czego tylko dwie są naturalne. Każdy budynek z tufu ma swoją pustkę: dziurę, z której wydobyto kamień, często dokładnie pod samym budynkiem.
Z Piazza San Gaetano schodzi się do akweduktu grecko-rzymskiego: tuneli szerokich zaledwie na jednego człowieka, ze śladami hydraulicznego tynku na ścianach. Trasa łączy się z wykopaliskami San Lorenzo Maggiore, kilka kroków dalej.
Inne miejsca do zwiedzenia to Galleria Borbonica, z wejściem od via Domenico Morelli, schrony przeciwlotnicze, jak ten w Sant'Anna di Palazzo na Chiai, Crypta Neapolitana i Grotta di Seiano.
Grecy zaczęli drążyć kamieniołomy, by pozyskiwać bloki tufu na mury i świątynie. Potem przyszli Rzymianie: w epoce augustowskiej doprowadzili wodę ze źródeł Serino, oddalonych o 70 kilometrów, i wykuli galerie Cocceio i Seiano.
Studnie i cysterny służyły miastu aż do cholery w 1885 roku. W czasie II wojny światowej kamieniołomy stały się schronami przeciwlotniczymi: graffiti i przedmioty pozostawione przez tych, którzy schodzili tu na dźwięk syren, wciąż tam są.
Z podziemi pochodzi też legenda o munaciello, duszku uliczek. Być może byli to pozzari, pracownicy studni, którzy wyłaniali się w domach, by kraść albo flirtować z gospodyniami.
Żółty tuf to popiół wyrzucony przez Pola Flegrejskie około 15 000 lat temu: łatwy do obróbki prostymi narzędziami, a dość mocny, by utrzymać galerie bez podpór. Dlatego przez wieki kopano bezpośrednio pod domami.
Inne wejścia prowadzą do Lapis Museum, do Santa Maria Maggiore alla Pietrasanta, do renesansowego akweduktu Palazzo Serra di Cassano, do hellenistycznych hipogeów między Sanità, Vergini i Foria oraz do Museo del sottosuolo na Piazza Cavour.
Mapowanie nie jest zakończone: grotołazi nieustannie badają tunele, które wyłaniają się po zawaleniach i zapadnięciach gruntu, i odkrywają nowe.
Pod Neapolem znanych jest około 900 000 metrów kwadratowych pustych przestrzeni, z czego tylko dwie są naturalne. Każdy budynek z tufu ma swoją pustkę: dziurę, z której wydobyto kamień, często dokładnie pod samym budynkiem.
Z Piazza San Gaetano schodzi się do akweduktu grecko-rzymskiego: tuneli szerokich zaledwie na jednego człowieka, ze śladami hydraulicznego tynku na ścianach. Trasa łączy się z wykopaliskami San Lorenzo Maggiore, kilka kroków dalej.
Inne miejsca do zwiedzenia to Galleria Borbonica, z wejściem od via Domenico Morelli, schrony przeciwlotnicze, jak ten w Sant'Anna di Palazzo na Chiai, Crypta Neapolitana i Grotta di Seiano.
Grecy zaczęli drążyć kamieniołomy, by pozyskiwać bloki tufu na mury i świątynie. Potem przyszli Rzymianie: w epoce augustowskiej doprowadzili wodę ze źródeł Serino, oddalonych o 70 kilometrów, i wykuli galerie Cocceio i Seiano.
Studnie i cysterny służyły miastu aż do cholery w 1885 roku. W czasie II wojny światowej kamieniołomy stały się schronami przeciwlotniczymi: graffiti i przedmioty pozostawione przez tych, którzy schodzili tu na dźwięk syren, wciąż tam są.
Z podziemi pochodzi też legenda o munaciello, duszku uliczek. Być może byli to pozzari, pracownicy studni, którzy wyłaniali się w domach, by kraść albo flirtować z gospodyniami.
Żółty tuf to popiół wyrzucony przez Pola Flegrejskie około 15 000 lat temu: łatwy do obróbki prostymi narzędziami, a dość mocny, by utrzymać galerie bez podpór. Dlatego przez wieki kopano bezpośrednio pod domami.
Inne wejścia prowadzą do Lapis Museum, do Santa Maria Maggiore alla Pietrasanta, do renesansowego akweduktu Palazzo Serra di Cassano, do hellenistycznych hipogeów między Sanità, Vergini i Foria oraz do Museo del sottosuolo na Piazza Cavour.
Mapowanie nie jest zakończone: grotołazi nieustannie badają tunele, które wyłaniają się po zawaleniach i zapadnięciach gruntu, i odkrywają nowe.