Opis
Orto botanico di Napoli, zwany też Real Orto botanico, to ogród naukowy Uniwersytetu Federico II o powierzchni około 12 hektarów, przy via Foria, w centrum miasta. Rośnie w nim około 9000 gatunków roślin i prawie 25 000 okazów: wielka zielona oaza kilka kroków od Real Albergo dei Poveri.
Monumentalna fasada, długa na ponad dwieście metrów, jest dziełem Giuliana de Fazio, a prostopadła aleja prowadzi aż do Zamku. Najniższą część ogrodu zaprojektował Gaspare Maria Paoletti.
Rośliny są rozmieszczone na różne sposoby. Według gatunków: Pinophyta, paprociarnia z paprociami, palmiarnia, cytrusarnia. Według środowisk: pustynia z roślinami sukulentowymi, plaża, torfowisko, makia śródziemnomorska.
Szklarnia tropikalna odtwarza namorzyny, wzorowana na starej, nieużywanej już szklarni ogrzewanej. Jest też przestrzeń pomyślana dla niewidomych, obszar roślin biblijnych i ogród chromo-sensoryczny.
Stufa temperata, neoklasyczna jak osiemnastowieczne oranżerie, chroniła zimą cytrusy. Zamek, budynek z XVI i XVII wieku, mieści dziś muzeum paleobotaniki i etnobotaniki.
Założono go 28 grudnia 1807 roku dekretem Józefa Bonaparte, w czasie dziesięciolecia francuskiego. Projekt pochodził jednak od Burbonów: Ferdynand IV poparł go w 1776 roku, ale rewolucja 1799 roku go zatrzymała.
Ogród otwarto w 1811 roku, a jego pierwszy dyrektor, Michele Tenore, kierował nim do 1860: pięćdziesiąt lat, w których doprowadził liczbę uprawianych gatunków do około dziewięciu tysięcy. Badano tu rośliny użyteczne dla zdrowia, rolnictwa i przemysłu.
Ogród pracował także dla królów: uczestniczył w projektowaniu burbońskich Siti reali i rozpowszechniał rośliny egzotyczne, aklimatyzowane w cieplarniach. Także ogrody Floridiany urządził jego dyrektor.
W czasie II wojny światowej część ogrodu zamieniono w boisko piłkarskie, na którym grało Napoli. Inne rabaty stały się ogrodami wojennymi, a niektóre przestrzenie zajęło wojsko. Trzęsienie ziemi w 1980 roku mocno go dotknęło.
Monumentalna fasada, długa na ponad dwieście metrów, jest dziełem Giuliana de Fazio, a prostopadła aleja prowadzi aż do Zamku. Najniższą część ogrodu zaprojektował Gaspare Maria Paoletti.
Rośliny są rozmieszczone na różne sposoby. Według gatunków: Pinophyta, paprociarnia z paprociami, palmiarnia, cytrusarnia. Według środowisk: pustynia z roślinami sukulentowymi, plaża, torfowisko, makia śródziemnomorska.
Szklarnia tropikalna odtwarza namorzyny, wzorowana na starej, nieużywanej już szklarni ogrzewanej. Jest też przestrzeń pomyślana dla niewidomych, obszar roślin biblijnych i ogród chromo-sensoryczny.
Stufa temperata, neoklasyczna jak osiemnastowieczne oranżerie, chroniła zimą cytrusy. Zamek, budynek z XVI i XVII wieku, mieści dziś muzeum paleobotaniki i etnobotaniki.
Założono go 28 grudnia 1807 roku dekretem Józefa Bonaparte, w czasie dziesięciolecia francuskiego. Projekt pochodził jednak od Burbonów: Ferdynand IV poparł go w 1776 roku, ale rewolucja 1799 roku go zatrzymała.
Ogród otwarto w 1811 roku, a jego pierwszy dyrektor, Michele Tenore, kierował nim do 1860: pięćdziesiąt lat, w których doprowadził liczbę uprawianych gatunków do około dziewięciu tysięcy. Badano tu rośliny użyteczne dla zdrowia, rolnictwa i przemysłu.
Ogród pracował także dla królów: uczestniczył w projektowaniu burbońskich Siti reali i rozpowszechniał rośliny egzotyczne, aklimatyzowane w cieplarniach. Także ogrody Floridiany urządził jego dyrektor.
W czasie II wojny światowej część ogrodu zamieniono w boisko piłkarskie, na którym grało Napoli. Inne rabaty stały się ogrodami wojennymi, a niektóre przestrzenie zajęło wojsko. Trzęsienie ziemi w 1980 roku mocno go dotknęło.