Opis
Plac Plebiscito to wielki plac Neapolu, na końcu via Toledo, między nadmorskim bulwarem a starym centrum. Z około 25 000 metrów kwadratowych jest jednym z największych w mieście i we Włoszech, dlatego odbywają się tu koncerty i wielkie wydarzenia.
Jego układ przypomina scenę teatralną. Z jednej strony bazylika San Francesco di Paola z półkolistą kolumnadą, z drugiej długa fasada Pałacu Królewskiego. Po bokach stoją dwa bliźniacze pałace, dziś Prefektura i Palazzo Salerno.
Przed kolumnadą stoją dwa pomniki konne, Karola Burbona i jego syna Ferdynanda I, zamówione u Canovy. Pośrodku zostaje wielka pusta przestrzeń, idealna na koncerty i święta.
Plac nie od początku wyglądał tak. Był to Largo di Palazzo, przestrzeń przed rezydencją wicekrólów, i przez wieki ozdabiano go tymczasowymi dekoracjami: fontanną z trzema łukami, a nawet kolosalnym popiersiem Jowisza znalezionym w Kume, zwanym Gigantem Pałacu.
Na początku XIX wieku Joachim Murat kazał zburzyć okoliczne klasztory i potroił przestrzeń, z 9000 do ponad 23 000 metrów kwadratowych, z myślą o Forum Joachima poświęconym świetności Napoleonidów. Kazał zbudować dwa bliźniacze pałace, ale nie zdążył dokończyć reszty.
Po powrocie na tron Burbonowie zmienili plany: zamiast pomnika Murata król Ferdynand zażyczył sobie kościoła dla św. Franciszka z Pauli, któremu ślubował, jeśli odzyska koronę.
Plac otwarto w 1846 roku. Dzisiejsza nazwa przypomina plebiscyt z 21 października 1860 roku, który włączył Królestwo Obojga Sycylii do Królestwa Włoch.
Od 1963 roku przez trzydzieści lat był parkingiem, z samochodami, autobusami, a nawet placem budowy. W 1994 roku, na szczyt G7, wyłożono go bazaltowymi płytami i zamknięto dla ruchu. Od tamtej pory jest sceną wielkich wydarzeń, od koncertów po uroczystości.
Od 1995 do 2009 roku, w okresie Bożego Narodzenia, pośrodku placu ustawiano dzieła sztuki współczesnej takich artystów jak Mimmo Paladino, Richard Serra i Rebecca Horn.
Jego układ przypomina scenę teatralną. Z jednej strony bazylika San Francesco di Paola z półkolistą kolumnadą, z drugiej długa fasada Pałacu Królewskiego. Po bokach stoją dwa bliźniacze pałace, dziś Prefektura i Palazzo Salerno.
Przed kolumnadą stoją dwa pomniki konne, Karola Burbona i jego syna Ferdynanda I, zamówione u Canovy. Pośrodku zostaje wielka pusta przestrzeń, idealna na koncerty i święta.
Plac nie od początku wyglądał tak. Był to Largo di Palazzo, przestrzeń przed rezydencją wicekrólów, i przez wieki ozdabiano go tymczasowymi dekoracjami: fontanną z trzema łukami, a nawet kolosalnym popiersiem Jowisza znalezionym w Kume, zwanym Gigantem Pałacu.
Na początku XIX wieku Joachim Murat kazał zburzyć okoliczne klasztory i potroił przestrzeń, z 9000 do ponad 23 000 metrów kwadratowych, z myślą o Forum Joachima poświęconym świetności Napoleonidów. Kazał zbudować dwa bliźniacze pałace, ale nie zdążył dokończyć reszty.
Po powrocie na tron Burbonowie zmienili plany: zamiast pomnika Murata król Ferdynand zażyczył sobie kościoła dla św. Franciszka z Pauli, któremu ślubował, jeśli odzyska koronę.
Plac otwarto w 1846 roku. Dzisiejsza nazwa przypomina plebiscyt z 21 października 1860 roku, który włączył Królestwo Obojga Sycylii do Królestwa Włoch.
Od 1963 roku przez trzydzieści lat był parkingiem, z samochodami, autobusami, a nawet placem budowy. W 1994 roku, na szczyt G7, wyłożono go bazaltowymi płytami i zamknięto dla ruchu. Od tamtej pory jest sceną wielkich wydarzeń, od koncertów po uroczystości.
Od 1995 do 2009 roku, w okresie Bożego Narodzenia, pośrodku placu ustawiano dzieła sztuki współczesnej takich artystów jak Mimmo Paladino, Richard Serra i Rebecca Horn.