Opis
Piazza Trieste e Trento to jeden z węzłów centrum Neapolu: schodzą się tu via Toledo, via Chiaia i via San Carlo, i jest to główne wejście na Piazza del Plebiscito. To esencja Neapolu w jednym spojrzeniu.
Wokół placu stoją Teatro San Carlo, Pałac Królewski, pałac kardynała Zapaty, Palazzo D'Alessandro di Pescolanciano i XVII-wieczny kościół San Ferdinando, od którego plac wziął pierwszą nazwę.
Pośrodku stoi fontanna Karczocha, ufundowana przez burmistrza Achille Lauro w 1956 roku. Belle Arti odmówiły starej fontanny, więc podarował miastu nową. Neapolitańczycy od razu nazwali ją tak od jej kształtu.
Po zachodniej stronie, w budynku Prefektury, mieści się słynna Caffè Gambrinus, z dekoracjami artystów działających między XIX a XX wiekiem. Wśród znamienitych klientów byli D'Annunzio i Marinetti.
W Palazzo Zapata, pod numerem 48, mieści się Museo Giuseppe Caravita Principe di Sirignano, poświęcone neapolitańskim artystom XIX i XX wieku.
Lauro był też prezesem Napoli: fontanna jest związana z drużyną, a podczas świętowania zwycięstw kibice nierzadko ją szturmowali.
Do 1843 roku, tam gdzie dziś rozciąga się duża przestrzeń między teatrem a pałacem królewskim, stał Pałac Wicekrólewski, zbudowany w 1540 roku z woli don Pedra de Toledo.
Kościół San Ferdinando jest wbudowany w ten sam kwartał co Galleria Umberto I. Dla przybywających z via Toledo plac jest przejściem do znacznie słynniejszego Piazza del Plebiscito i do Pałacu Królewskiego.
W 1876 roku stąd wyruszył tramwaj Neapol–Portici–Torre del Greco: na początku wozy były omnibusami, którym podmieniano koła, by jechały dalej po szynach.
Obecną nazwę nadano w 1919 roku, dla uczczenia zwycięstwa w I wojnie światowej.
Wokół placu stoją Teatro San Carlo, Pałac Królewski, pałac kardynała Zapaty, Palazzo D'Alessandro di Pescolanciano i XVII-wieczny kościół San Ferdinando, od którego plac wziął pierwszą nazwę.
Pośrodku stoi fontanna Karczocha, ufundowana przez burmistrza Achille Lauro w 1956 roku. Belle Arti odmówiły starej fontanny, więc podarował miastu nową. Neapolitańczycy od razu nazwali ją tak od jej kształtu.
Po zachodniej stronie, w budynku Prefektury, mieści się słynna Caffè Gambrinus, z dekoracjami artystów działających między XIX a XX wiekiem. Wśród znamienitych klientów byli D'Annunzio i Marinetti.
W Palazzo Zapata, pod numerem 48, mieści się Museo Giuseppe Caravita Principe di Sirignano, poświęcone neapolitańskim artystom XIX i XX wieku.
Lauro był też prezesem Napoli: fontanna jest związana z drużyną, a podczas świętowania zwycięstw kibice nierzadko ją szturmowali.
Do 1843 roku, tam gdzie dziś rozciąga się duża przestrzeń między teatrem a pałacem królewskim, stał Pałac Wicekrólewski, zbudowany w 1540 roku z woli don Pedra de Toledo.
Kościół San Ferdinando jest wbudowany w ten sam kwartał co Galleria Umberto I. Dla przybywających z via Toledo plac jest przejściem do znacznie słynniejszego Piazza del Plebiscito i do Pałacu Królewskiego.
W 1876 roku stąd wyruszył tramwaj Neapol–Portici–Torre del Greco: na początku wozy były omnibusami, którym podmieniano koła, by jechały dalej po szynach.
Obecną nazwę nadano w 1919 roku, dla uczczenia zwycięstwa w I wojnie światowej.