Opis
Posillipo to dzielnica mieszkalna na wzgórzu zamykającym od zachodu Zatokę Neapolitańską. Wille, nadmorskie klify i widoki na zatokę sprawiają, że to miejsce, do którego neapolitańczycy jeżdżą po panoramę.
Nazwa pochodzi z greckiego Pausilypon, „wytchnienie od niebezpieczeństwa” albo „koniec bólu”. Tak nazywała się willa bogatego Rzymianina Wediusza Polliona, a nazwa objęła cały cypel. Dwa tysiące lat później powód jest ten sam: widok.
Na czubku przylądka leży Zatopiony Park Gaiola, obszar chroniony od 2002 roku, który ciągnie się od przystani Marechiaro do zatoki Trentaremi, wśród wysepek. Chroni zarówno rzymskie ruiny pod wodą, jak i środowisko morskie.
Niedaleko stoi Cesarska Willa Pausilypon, z jedną z najlepszych panoram na zatokę, z pozostałościami imponującego teatru i kilku sal reprezentacyjnych.
Dalej wioska Marechiaro, Parco Virgiliano z aleją i Mauzoleum Schilizzi. Do kąpieli służą małe zatoczki, takie jak San Pietro ai due frati, z czystą wodą, i darmowa plaża Lido delle Monache przy via Posillipo.
Po starożytności wzgórze pozostało osobnym światem, złożonym z domostw rybaków i chłopów. W XVII wieku hiszpańscy wicekrólowie budowali tu swoje szlacheckie wille, jak kiedyś rzymscy patrycjusze.
Drogę nad morzem ukończono dopiero w XIX wieku: w latach 1812–1824 za Murata dotarła do Marechiaro, a Austriacy przedłużyli ją do Coroglio. Posillipo było gminą do 1925 roku.
Wzgórze jest wschodnim obrzeżem kaldery Pól Flegrejskich, a jego żółty tuf spada do morza stromymi klifami. W zatoce Trentaremi jest system ośmiu morskich jaskiń w tufie. W Gaioli bradyseizm częściowo zatopił dawne rzymskie budowle i są tam podwodne fumarole.
W Posillipo stoi też Villa Rosebery, letnia rezydencja Prezydenta Republiki.
W czwartki odbywa się targ, licznie odwiedzany przez mieszkańców, wzdłuż viale Virgiliano.
Nazwa pochodzi z greckiego Pausilypon, „wytchnienie od niebezpieczeństwa” albo „koniec bólu”. Tak nazywała się willa bogatego Rzymianina Wediusza Polliona, a nazwa objęła cały cypel. Dwa tysiące lat później powód jest ten sam: widok.
Na czubku przylądka leży Zatopiony Park Gaiola, obszar chroniony od 2002 roku, który ciągnie się od przystani Marechiaro do zatoki Trentaremi, wśród wysepek. Chroni zarówno rzymskie ruiny pod wodą, jak i środowisko morskie.
Niedaleko stoi Cesarska Willa Pausilypon, z jedną z najlepszych panoram na zatokę, z pozostałościami imponującego teatru i kilku sal reprezentacyjnych.
Dalej wioska Marechiaro, Parco Virgiliano z aleją i Mauzoleum Schilizzi. Do kąpieli służą małe zatoczki, takie jak San Pietro ai due frati, z czystą wodą, i darmowa plaża Lido delle Monache przy via Posillipo.
Po starożytności wzgórze pozostało osobnym światem, złożonym z domostw rybaków i chłopów. W XVII wieku hiszpańscy wicekrólowie budowali tu swoje szlacheckie wille, jak kiedyś rzymscy patrycjusze.
Drogę nad morzem ukończono dopiero w XIX wieku: w latach 1812–1824 za Murata dotarła do Marechiaro, a Austriacy przedłużyli ją do Coroglio. Posillipo było gminą do 1925 roku.
Wzgórze jest wschodnim obrzeżem kaldery Pól Flegrejskich, a jego żółty tuf spada do morza stromymi klifami. W zatoce Trentaremi jest system ośmiu morskich jaskiń w tufie. W Gaioli bradyseizm częściowo zatopił dawne rzymskie budowle i są tam podwodne fumarole.
W Posillipo stoi też Villa Rosebery, letnia rezydencja Prezydenta Republiki.
W czwartki odbywa się targ, licznie odwiedzany przez mieszkańców, wzdłuż viale Virgiliano.