Opis
Villa Floridiana to neoklasycystyczna willa z dużym parkiem, na wzgórzu Vomero w Neapolu. Od 1927 roku mieści Narodowe Muzeum Ceramiki Duca di Martina; ogród to zielony zakątek z widokiem na zatokę.
Muzeum gromadzi sztukę dekoracyjną, głównie ceramikę, z kolekcji, którą książę di Martina podarował Neapolowi w 1911 roku. Mieści się w salach willi, obok prywatnych apartamentów księżnej i jej dam.
Sala balowa zachowała pierwotny wystrój: powściągliwe sztukaterie, dwa marmurowe kominki z lustrami i sklepienie malowane przez Giuseppe Cammarana. Fasada od strony morza ma trzy kondygnacje, z parterem z ciemnego kamienia lawowego, a pozostałymi w białym stiuku.
Park łączy geometryczny ogród włoski z ogrodem angielskim, z krętymi ścieżkami i łąkami otwartymi na zatokę. Gaj kamelii jest przepiękny, a dęby ostrolistne, sosny i palmy dają cień na alejach.
Wzdłuż ścieżek stoją sztuczne ruiny, posągi i biała jońska świątynka na skraju tarasowego ogrodu: jej kolumny kadrują piękne widoki na miasto. Teatro della Verzura ma kształt elipsy i jest otoczony żywopłotami z mirtu, z trybunami z piperno.
W parku żyje też kolonia około siedemdziesięciu chronionych kotów, o które dbają darowizny organizacji ochrony zwierząt. Za willą jest mały staw z żółwiami.
W czerwcu 1815 roku Ferdynand IV Burbon kupił posiadłość dla swojej żony morganatycznej, Lucii Migliaccio, księżnej Floridia, i na jej cześć nazwał ją Floridiana. W latach 1817-1819 architekt Antonio Niccolini przebudował willę i park.
Księżna uwielbiała egzotyczne zwierzęta. W zwierzyńcach i grotach parku żyły ptaki wszelkiego rodzaju, tygrysy, niedźwiedzie, lwy i kangury. Te ostatnie przybyły w wyniku wymiany z Anglią, która kosztowała aż osiemnaście papirusów z Herkulanum.
Park urządził dyrektor Ogrodu Botanicznego w Neapolu, Friedrich Dehnhardt, który ozdobił go 150 gatunkami roślin. Po śmierci pary królewskiej majątek przeszedł na dzieci księżnej, a potem został podzielony.
Muzeum gromadzi sztukę dekoracyjną, głównie ceramikę, z kolekcji, którą książę di Martina podarował Neapolowi w 1911 roku. Mieści się w salach willi, obok prywatnych apartamentów księżnej i jej dam.
Sala balowa zachowała pierwotny wystrój: powściągliwe sztukaterie, dwa marmurowe kominki z lustrami i sklepienie malowane przez Giuseppe Cammarana. Fasada od strony morza ma trzy kondygnacje, z parterem z ciemnego kamienia lawowego, a pozostałymi w białym stiuku.
Park łączy geometryczny ogród włoski z ogrodem angielskim, z krętymi ścieżkami i łąkami otwartymi na zatokę. Gaj kamelii jest przepiękny, a dęby ostrolistne, sosny i palmy dają cień na alejach.
Wzdłuż ścieżek stoją sztuczne ruiny, posągi i biała jońska świątynka na skraju tarasowego ogrodu: jej kolumny kadrują piękne widoki na miasto. Teatro della Verzura ma kształt elipsy i jest otoczony żywopłotami z mirtu, z trybunami z piperno.
W parku żyje też kolonia około siedemdziesięciu chronionych kotów, o które dbają darowizny organizacji ochrony zwierząt. Za willą jest mały staw z żółwiami.
W czerwcu 1815 roku Ferdynand IV Burbon kupił posiadłość dla swojej żony morganatycznej, Lucii Migliaccio, księżnej Floridia, i na jej cześć nazwał ją Floridiana. W latach 1817-1819 architekt Antonio Niccolini przebudował willę i park.
Księżna uwielbiała egzotyczne zwierzęta. W zwierzyńcach i grotach parku żyły ptaki wszelkiego rodzaju, tygrysy, niedźwiedzie, lwy i kangury. Te ostatnie przybyły w wyniku wymiany z Anglią, która kosztowała aż osiemnaście papirusów z Herkulanum.
Park urządził dyrektor Ogrodu Botanicznego w Neapolu, Friedrich Dehnhardt, który ozdobił go 150 gatunkami roślin. Po śmierci pary królewskiej majątek przeszedł na dzieci księżnej, a potem został podzielony.