Opis
Strefa archeologiczna kompleksu Santa Chiara to rzymskie termy ukryte pod klasztorem, w historycznym centrum Neapolu. Zwiedza się je razem z Museo dell'Opera i pokazują, jak żyło się dwa tysiące lat temu.
Termy zbudowano między połową a końcem I wieku n.e., tuż za murami grecko-rzymskiego miasta, w dzielnicy domów i budynków publicznych. Zajmują ponad 900 metrów kwadratowych, z układem podobnym do tych z Pompejów i Herkulanum.
Rozpoznasz basen, na początku zadaszony, i dziedziniec, który pełnił rolę palestry. Obok są sale kąpielowe: laconicum na gorące, suche powietrze, tepidaria i być może frigidarium na zimną wodę.
Koniecznie zobacz ceglane kolumienki, które podtrzymywały podwyższoną podłogę: pod nią krążyło gorące powietrze hypocaustum.
Museo dell'Opera, otwarte w 1995 roku, prezentuje amfory z IV wieku i korynckie kapitele z II–III wieku, znalezione podczas wykopalisk. Są też rzeźby z XIV wieku, płaskorzeźby Tina di Camaino i grobowce Sanmartina.
Muzeum daje też dostęp do krużganków, w tym słynny majolikowy krużganek klarysek. Trasa obejmuje także zakrystię i chór zakonnic.
Kompleks term zachował swoją funkcję aż do późnego antyku. Został włączony w obręb murów przy rozbudowie w 440 roku n.e., a potem zasypany, aż bombardowania z II wojny światowej, które uderzyły w klasztor, przywróciły go światłu dziennemu.
Muzeum ma cztery sale: archeologii, historii, relikwii i marmurów. W sali historii są klasztorne koło obrotowe z XVII wieku, kadź z XIV wieku i dwa wazony z majoliki zaprojektowane przez Vaccaro dla krużganka, jedyne ocalałe. W sali relikwiarzy znajduje się popiersie Ecce Homo wyrzeźbione przez Giovanniego da Nola w 1520 roku.
Dwa tysiące lat temu neapolitańczycy przychodzili tu do term, na długo przed przybyciem klarysek.
Termy zbudowano między połową a końcem I wieku n.e., tuż za murami grecko-rzymskiego miasta, w dzielnicy domów i budynków publicznych. Zajmują ponad 900 metrów kwadratowych, z układem podobnym do tych z Pompejów i Herkulanum.
Rozpoznasz basen, na początku zadaszony, i dziedziniec, który pełnił rolę palestry. Obok są sale kąpielowe: laconicum na gorące, suche powietrze, tepidaria i być może frigidarium na zimną wodę.
Koniecznie zobacz ceglane kolumienki, które podtrzymywały podwyższoną podłogę: pod nią krążyło gorące powietrze hypocaustum.
Museo dell'Opera, otwarte w 1995 roku, prezentuje amfory z IV wieku i korynckie kapitele z II–III wieku, znalezione podczas wykopalisk. Są też rzeźby z XIV wieku, płaskorzeźby Tina di Camaino i grobowce Sanmartina.
Muzeum daje też dostęp do krużganków, w tym słynny majolikowy krużganek klarysek. Trasa obejmuje także zakrystię i chór zakonnic.
Kompleks term zachował swoją funkcję aż do późnego antyku. Został włączony w obręb murów przy rozbudowie w 440 roku n.e., a potem zasypany, aż bombardowania z II wojny światowej, które uderzyły w klasztor, przywróciły go światłu dziennemu.
Muzeum ma cztery sale: archeologii, historii, relikwii i marmurów. W sali historii są klasztorne koło obrotowe z XVII wieku, kadź z XIV wieku i dwa wazony z majoliki zaprojektowane przez Vaccaro dla krużganka, jedyne ocalałe. W sali relikwiarzy znajduje się popiersie Ecce Homo wyrzeźbione przez Giovanniego da Nola w 1520 roku.
Dwa tysiące lat temu neapolitańczycy przychodzili tu do term, na długo przed przybyciem klarysek.