Opis
Kościół Santa Caterina a Formiello to jeden z najciekawszych renesansowych kościołów Neapolu, przy piazza Enrico De Nicola, obok Porta Capuana i Castel Capuano. W środku kryje relikwie męczenników z Otranto, słynną kopułę i prezbiterium pełne szlacheckich grobowców.
Nazwa pochodzi od łacińskiego ad formis, „przy przewodach”: tu wpadał do miasta dawny akwedukt Bolla. W 1499 roku król Fryderyk Aragoński powierzył kościółek dominikanom, którzy zbudowali go od nowa w stylu renesansowym, z wyraźnymi wpływami toskańskimi.
Wnętrze to jedna nawa z pięcioma kaplicami po każdej stronie. Kopuła, wzniesiona na wysokim tamburze, ma w pendentywach freski Luigiego Garziego; na sklepieniu Garzi namalował Mistyczne zaślubiny świętej Katarzyny, a Męczeństwo świętej znajduje się na wewnętrznej ścianie fasady.
W czwartej kaplicy po lewej, kaplicy Męczenników z Otranto, pod ołtarzem z kolorowych marmurów spoczywa 240 relikwii, wśród nich kilka niemal nienaruszonych czaszek. To szczątki tych, których Turcy zabili 14 sierpnia 1480 roku za to, że nie wyrzekli się wiary.
Prezbiterium było kaplicą Spinellich, książąt Cariati: sześć nagrobków wyrzeźbionych w latach 1570–1590 oraz elegancka marmurowa scenografia po bokach głównego ołtarza. W transepcie ołtarz Różańcowy z grupą rzeźbiarską z alabastru i marmurów przypomina zwycięstwo pod Lepanto nad Turkami.
W absydzie zachowały się drewniane stalle z 1566 roku, dzieło Benvenuta Tortellego. Pośrodku nawy płyta z czterema modlącymi się kobietami otwiera wejście do krypty, gdzie wciąż widać szkielety dwóch kobiet z różańcem w dłoniach.
Na zewnątrz marmurowy portal z posągiem świętej to dzieło Francesca Antonia Picchiattiego z 1659 roku, a na dziedzińcu przed kościołem stoi kapliczka świętego Januarego, wykonana w latach 1706–1708. W środku XVIII wiek dodał barokowe freski i rzeźby, nie ruszając renesansowych linii kościoła.
Relikwie męczenników przybyły do Neapolu w 1492 roku z woli Alfonsa II i od tamtej pory nie zaznały spokoju: przenoszone z kościoła do kościoła, potem z kaplicy do kaplicy, ostatecznie spoczęły dopiero w 1901 roku.
Kanonik Celano pisał w 1724 roku, że kopuła „była w tamtych czasach uważana za cud, jako pierwsza w naszym mieście”. W 1806 roku Murat zlikwidował klasztor, przekształcony potem w wojskową fabrykę sukna.
Koniecznie zobacz
• Kaplicę Męczenników z Otranto.
• Kopułę.
• Drewniane stalle w absydzie.
• Prezbiterium Spinellich.
• Ołtarz Różańcowy.
Czy wiesz, że…?
• W krypcie pod nawą zachowały się szkielety dwóch kobiet, które ściskają w dłoniach różaniec.
• Po 1815 roku klasztor stał się wojskową fabryką sukna, a jego kominy tworzą do dziś osobliwy pomnik archeologii przemysłowej.
Nazwa pochodzi od łacińskiego ad formis, „przy przewodach”: tu wpadał do miasta dawny akwedukt Bolla. W 1499 roku król Fryderyk Aragoński powierzył kościółek dominikanom, którzy zbudowali go od nowa w stylu renesansowym, z wyraźnymi wpływami toskańskimi.
Wnętrze to jedna nawa z pięcioma kaplicami po każdej stronie. Kopuła, wzniesiona na wysokim tamburze, ma w pendentywach freski Luigiego Garziego; na sklepieniu Garzi namalował Mistyczne zaślubiny świętej Katarzyny, a Męczeństwo świętej znajduje się na wewnętrznej ścianie fasady.
W czwartej kaplicy po lewej, kaplicy Męczenników z Otranto, pod ołtarzem z kolorowych marmurów spoczywa 240 relikwii, wśród nich kilka niemal nienaruszonych czaszek. To szczątki tych, których Turcy zabili 14 sierpnia 1480 roku za to, że nie wyrzekli się wiary.
Prezbiterium było kaplicą Spinellich, książąt Cariati: sześć nagrobków wyrzeźbionych w latach 1570–1590 oraz elegancka marmurowa scenografia po bokach głównego ołtarza. W transepcie ołtarz Różańcowy z grupą rzeźbiarską z alabastru i marmurów przypomina zwycięstwo pod Lepanto nad Turkami.
W absydzie zachowały się drewniane stalle z 1566 roku, dzieło Benvenuta Tortellego. Pośrodku nawy płyta z czterema modlącymi się kobietami otwiera wejście do krypty, gdzie wciąż widać szkielety dwóch kobiet z różańcem w dłoniach.
Na zewnątrz marmurowy portal z posągiem świętej to dzieło Francesca Antonia Picchiattiego z 1659 roku, a na dziedzińcu przed kościołem stoi kapliczka świętego Januarego, wykonana w latach 1706–1708. W środku XVIII wiek dodał barokowe freski i rzeźby, nie ruszając renesansowych linii kościoła.
Relikwie męczenników przybyły do Neapolu w 1492 roku z woli Alfonsa II i od tamtej pory nie zaznały spokoju: przenoszone z kościoła do kościoła, potem z kaplicy do kaplicy, ostatecznie spoczęły dopiero w 1901 roku.
Kanonik Celano pisał w 1724 roku, że kopuła „była w tamtych czasach uważana za cud, jako pierwsza w naszym mieście”. W 1806 roku Murat zlikwidował klasztor, przekształcony potem w wojskową fabrykę sukna.
Koniecznie zobacz
• Kaplicę Męczenników z Otranto.
• Kopułę.
• Drewniane stalle w absydzie.
• Prezbiterium Spinellich.
• Ołtarz Różańcowy.
Czy wiesz, że…?
• W krypcie pod nawą zachowały się szkielety dwóch kobiet, które ściskają w dłoniach różaniec.
• Po 1815 roku klasztor stał się wojskową fabryką sukna, a jego kominy tworzą do dziś osobliwy pomnik archeologii przemysłowej.