Opis
Kościół Santa Maria di Piedigrotta stoi w dzielnicy Chiaia, u stóp wzgórza Posillipo, w pobliżu wlotu starożytnego rzymskiego tunelu w stronę Pól Flegrejskich. To czternastowieczne sanktuarium maryjne, słynne ze święta 8 września, które od wieków każe Neapolowi śpiewać i tańczyć.
Zbudowano go w latach 1352–1353 i poświęcono Narodzeniu Maryi, na miejscu o wiele starszego kościoła. Nazwę wziął od pobliskiej groty, tunelu wykutego przez Rzymian we wzgórzu. W 1506 roku wejście przeniesiono na stronę zwróconą ku miastu.
Fasada jest dziełem Errica Alvina, który połączył linie renesansowe i gotyckie; płaskorzeźba w tympanonie przedstawia Madonnę, klęczącego króla Alfonsa Aragońskiego i świętego Augustyna. Na orzechowym portalu z 1853 roku wyrzeźbiono czterech ewangelistów oraz apostołów Piotra i Pawła.
Wnętrze ma plan krzyża greckiego, jedną nawę i kopuły ozdobione przez Eugenia Cisternę. Na głównym ołtarzu stoi Madonna z Piedigrotta, malowana drewniana figura z warsztatu Tina di Camaino, z 1339 roku, ozdobiona w 1802 roku dwiema srebrnymi koronami.
Za ołtarzem drewniany chór z 1525 roku ma dwanaście figurek apostołów. W kaplicach wiszą płótna Fabrizia Santafedego, Wenzla Cobergera i Belisaria Corenzia, a kaplice Filangieri, zamknięte kutą kratą, kryją pomniki Gaetana Filangieriego i jego syna Carla.
W 1453 roku Alfons Aragoński powierzył kościół kanonikom laterańskim. Przy wejściu, po prawej, inskrypcja przypomina o wizycie Piusa IX w 1849 roku. W kompleksie są też apteka, plebania i dzwonnica, a na plebanii wotum Edoarda Dalbono.
Krużganek z XV wieku, przypisywany Tommasowi Malvito, ma kapitele z herbami Gaetanich d’Aragona. Należy do dawnego szpitala marynarki wojennej, dziś zarządzanego przez wojska lądowe.
Na długo przed Madonną tańczono tu na cześć Priapa: Petroniusz w Satyriconie opisuje wrześniowe obrzędy ku czci boga płodności, z pieśniami i tańcami bynajmniej nie wstydliwymi. Od nich, w pewnym sensie, wywodzi się święto Piedigrotta, obchodzone 8 września.
W 1744 roku Karol III dodał do niego paradę wojskową; potem pojawiły się alegoryczne wozy, iluminacje i piosenki, a muzyczna Piedigrotta narodziła się w 1839 roku wraz z triumfem „Te voglio bene assaje”.
W 1571 roku przyszedł tu pomodlić się don Juan Austriak, dowódca floty chrześcijańskiej, przed bitwą pod Lepanto; wrócił w październiku, by podziękować po pokonaniu Turków.
Koniecznie zobacz
• Madonnę z Piedigrotta.
• Drewniany chór z 1525 roku.
• Fasadę Alvina.
• Krużganek.
Czy wiesz, że…?
• W 1680 roku spór o pierwszeństwo przy wyjściu z kościoła, między pewnym księciem a hrabią, sprawił, że święta tego roku odwołano.
• Płaszcz Madonny znajduje się w gablocie za ołtarzem.
Zbudowano go w latach 1352–1353 i poświęcono Narodzeniu Maryi, na miejscu o wiele starszego kościoła. Nazwę wziął od pobliskiej groty, tunelu wykutego przez Rzymian we wzgórzu. W 1506 roku wejście przeniesiono na stronę zwróconą ku miastu.
Fasada jest dziełem Errica Alvina, który połączył linie renesansowe i gotyckie; płaskorzeźba w tympanonie przedstawia Madonnę, klęczącego króla Alfonsa Aragońskiego i świętego Augustyna. Na orzechowym portalu z 1853 roku wyrzeźbiono czterech ewangelistów oraz apostołów Piotra i Pawła.
Wnętrze ma plan krzyża greckiego, jedną nawę i kopuły ozdobione przez Eugenia Cisternę. Na głównym ołtarzu stoi Madonna z Piedigrotta, malowana drewniana figura z warsztatu Tina di Camaino, z 1339 roku, ozdobiona w 1802 roku dwiema srebrnymi koronami.
Za ołtarzem drewniany chór z 1525 roku ma dwanaście figurek apostołów. W kaplicach wiszą płótna Fabrizia Santafedego, Wenzla Cobergera i Belisaria Corenzia, a kaplice Filangieri, zamknięte kutą kratą, kryją pomniki Gaetana Filangieriego i jego syna Carla.
W 1453 roku Alfons Aragoński powierzył kościół kanonikom laterańskim. Przy wejściu, po prawej, inskrypcja przypomina o wizycie Piusa IX w 1849 roku. W kompleksie są też apteka, plebania i dzwonnica, a na plebanii wotum Edoarda Dalbono.
Krużganek z XV wieku, przypisywany Tommasowi Malvito, ma kapitele z herbami Gaetanich d’Aragona. Należy do dawnego szpitala marynarki wojennej, dziś zarządzanego przez wojska lądowe.
Na długo przed Madonną tańczono tu na cześć Priapa: Petroniusz w Satyriconie opisuje wrześniowe obrzędy ku czci boga płodności, z pieśniami i tańcami bynajmniej nie wstydliwymi. Od nich, w pewnym sensie, wywodzi się święto Piedigrotta, obchodzone 8 września.
W 1744 roku Karol III dodał do niego paradę wojskową; potem pojawiły się alegoryczne wozy, iluminacje i piosenki, a muzyczna Piedigrotta narodziła się w 1839 roku wraz z triumfem „Te voglio bene assaje”.
W 1571 roku przyszedł tu pomodlić się don Juan Austriak, dowódca floty chrześcijańskiej, przed bitwą pod Lepanto; wrócił w październiku, by podziękować po pokonaniu Turków.
Koniecznie zobacz
• Madonnę z Piedigrotta.
• Drewniany chór z 1525 roku.
• Fasadę Alvina.
• Krużganek.
Czy wiesz, że…?
• W 1680 roku spór o pierwszeństwo przy wyjściu z kościoła, między pewnym księciem a hrabią, sprawił, że święta tego roku odwołano.
• Płaszcz Madonny znajduje się w gablocie za ołtarzem.