Opis
Mergellina to zakątek Neapolu, w dzielnicy Chiaia, między nadmorskim bulwarem a stokami Posillipo. Mała przystań, kościół wykuty w tufie, fontanny, widokowe rampy i historia letniskowa, która zaczyna się od Rzymian.
Port jachtowy należał kiedyś do rybaków, dziś jest turystycznym sercem okolicy. Z mola Luise latem odpływają wodoloty na Wyspy Liparyjskie, Pontyjskie i Ischię.
Na piazza Sannazaro stoi Fontanna Syreny, wzniesiona w 1869 roku przez rzeźbiarza Onofria Buccinę. Powstała w ogrodach dworca, w 1924 roku przeniesiono ją tutaj i dziś jest charakterystycznym elementem tego miejsca.
Rampy Sant'Antonio, za placem, zbudowano w 1643 roku z woli wicekróla Ramira Felipe Núñeza de Guzmán. Wspinają się do kościoła Sant'Antonio a Posillipo i otwierają panoramę na zatokę.
Kościół Santa Maria del Parto założył w 1504 roku poeta Jacopo Sannazaro, na gruncie podarowanym przez króla Fryderyka I Aragońskiego. Dolną część, wykutą w tufie, ukończono w 1525 roku. Sannazaro jest tu pochowany.
Znajduje się tu obraz Diabła z Mergelliny, czyli Świętego Michała pokonującego szatana Leonarda da Pistoia z 1542 roku. Diabeł ma twarz kobiety, a obraz dał początek neapolitańskiemu przysłowiu.
„Si bella e 'nfama comm'o riavule 'e Margellina", mówi: jesteś piękna i podła jak diabeł z Mergelliny. Według legendy kardynał Diomede Carafa, oblegany przez zakochaną szlachciankę, kazał namalować siebie jako świętego Michała, a ją jako szatana.
Wcześniej wyglądało to inaczej. Między 1869 a 1883 rokiem nasypy usypane w morzu przesunęły brzeg: dawna via Mergellina, biegnąca wzdłuż morza, stała się ulicą wewnętrzną. W latach trzydziestych XX wieku bulwar nadmorski przedłużono aż do via Posillipo.
Co do nazwy Mergelliny nie ma zgody: może pochodzić od ptaka nurkującego, od łacińskiego „mare clarum" albo od słowa oznaczającego koral. Być może kiedyś wybrzeże Posillipo było bogate w koralowce.
Port jachtowy należał kiedyś do rybaków, dziś jest turystycznym sercem okolicy. Z mola Luise latem odpływają wodoloty na Wyspy Liparyjskie, Pontyjskie i Ischię.
Na piazza Sannazaro stoi Fontanna Syreny, wzniesiona w 1869 roku przez rzeźbiarza Onofria Buccinę. Powstała w ogrodach dworca, w 1924 roku przeniesiono ją tutaj i dziś jest charakterystycznym elementem tego miejsca.
Rampy Sant'Antonio, za placem, zbudowano w 1643 roku z woli wicekróla Ramira Felipe Núñeza de Guzmán. Wspinają się do kościoła Sant'Antonio a Posillipo i otwierają panoramę na zatokę.
Kościół Santa Maria del Parto założył w 1504 roku poeta Jacopo Sannazaro, na gruncie podarowanym przez króla Fryderyka I Aragońskiego. Dolną część, wykutą w tufie, ukończono w 1525 roku. Sannazaro jest tu pochowany.
Znajduje się tu obraz Diabła z Mergelliny, czyli Świętego Michała pokonującego szatana Leonarda da Pistoia z 1542 roku. Diabeł ma twarz kobiety, a obraz dał początek neapolitańskiemu przysłowiu.
„Si bella e 'nfama comm'o riavule 'e Margellina", mówi: jesteś piękna i podła jak diabeł z Mergelliny. Według legendy kardynał Diomede Carafa, oblegany przez zakochaną szlachciankę, kazał namalować siebie jako świętego Michała, a ją jako szatana.
Wcześniej wyglądało to inaczej. Między 1869 a 1883 rokiem nasypy usypane w morzu przesunęły brzeg: dawna via Mergellina, biegnąca wzdłuż morza, stała się ulicą wewnętrzną. W latach trzydziestych XX wieku bulwar nadmorski przedłużono aż do via Posillipo.
Co do nazwy Mergelliny nie ma zgody: może pochodzić od ptaka nurkującego, od łacińskiego „mare clarum" albo od słowa oznaczającego koral. Być może kiedyś wybrzeże Posillipo było bogate w koralowce.